Źródła dwudziestowiecznej Kultury polskiej - 1. Druga Rzeczpospolita.

Każdy wyraża swoje poglądy - na podstawie posiadanej wiedzy i zdolności analizy wybranych do wypowiedzi faktów.
Z tego względu moje wypowiedzi kontrastowały kiedyś bardzo - z poglądami patriotycznej części Społeczeństwa.
Jednak mozolnie robiłem swoje i dziś przyznam, że moje myśli stały się częścią świadomości społecznej - w środowisku patriotycznym.

O czym ja tu piszę?
O prawdzie historycznej - wynikającej z pamięci społecznej, a nie błędnie zinterpretowanych - bądź zmanipulowanych prze "historyków" dokumentów.


W numerowanym jako drugi, artykule dotyczącym źródeł dwudziestowiecznej Kultury polskiej - podałem trzy nazwiska: Witkiewicz, Schulz, Gombrowicz.
Wszystkie te osoby zadecydowały o kształcie Kultury - epoki PRL-u, ale poza Gombrowiczem - ich twórczość miała miejsce w epoce Drugiej Rzeczypospolitej.
Wszystkich - trzech można zaliczyć do szeroko rozumianego środowiska "cyganerii artystycznej".
Słowo to - ma kilka znaczeń, ale najważniejsze z nich oznacza wolność duchową lekceważenie konwenansów, czyli życie - jak wolny Cygan.
Pewien wpływ na nazwę, ma tu też występowanie cygańskich kapel - w lokalach - w których gromadziła się śmietanka artystyczna.
W związku z wolnością duchową i porzuceniem sztywnych reguł - określenie "cyganeria" oznacza również wielokulturowość.
Najlepszym tego przykładem były dziewiętnastowieczne salony francuskie - w których spotykali się artyści całej Europy.

W polskiej kulturze doświadczyliśmy wielkiego salonu artystycznego - w okresie Drugiej Rzeczypospolitej.
Stało się to za przyczyną "wejścia na salony" Kultury Kresów.
Przy czym pojęcie "salonu" dotyczy głównie nowych mediów: filmu i płyty gramofonowej.
To było niesamowite bogactwo kulturowe i duchowe, które trudno sobie dzisiaj wyobrazić.

A - skoro pojawia się dziś temat uhonorowania Józefa Piłsudskiego - z okazji rocznicy jego śmierci, czemu przeciwstawia się postkomuna - zarzucająca mu utworzenie obozu w Berezie Katuskiej - to przypomnieć należy, że w związku z wielokulturowością i tolerancją - byliśmy bardzo poważnie zagrożeni działaniami agentury bolszewickiej na terenie Naszego Kraju.
Kto - jak kto, ale postkomuna powinna dziękować Sanacji za Berezę Katuską i inne formy więzienia. Dzięki uwięzieniu - wielu działaczy komunistycznych - uniknęło pewnej śmierci - z rąk NKWD - w czasie stalinowskich czystek 1937 i 1938 roku.
Stalinowskie czystki przeżyli tylko najwięksi zbrodniarze i ci, którzy wtedy siedzieli w polskich więzieniach.
Pozostali - pojechali do Moskwy - by tam zostać wymordowanymi przez siepaczy Stalina.

Wracając jednak do polskiej bohemy kulturalnej - epoki Drugiej RP - bardzo wyraźnie należy podkreślić, że wybitnie twórcza i najbardziej aktywna - była wtedy grupa artystów, którą stanowili polonizujący się Żydzi.
Bardzo trudno jest znaleźć wielki przebój piosenkarski, wiersz czy film - z tamtego okresu - w którym nie pojawiały się nazwiska autorów pochodzenia żydowskiego.
I przypomnę bardzo ważny fakt - z historii polskiej - wojennej tułaczki.
Rozsiani po całym świecie Polacy - nie po to poświęcali swoje życie - na frontach II Wojny światowej - by odbudować sanacyjną Polskę, ale po to, by wrócić do Ojczyzny, w której brzmiały piękne utwory rodzaju: "Kiedy znów zakwitną białe bzy", oraz setki innych - dających radość z życia - mimo, niejednokrotnie ciężkiej sytuacji materialnej.
To wspaniała twórczość artystów żydowskiego pochodzenia - podtrzymywała na duchu Polaków - rozsianym na całym świecie.
Przypomnę również rzecz - dla mnie oczywistą. Najważniejsze, patriotyczne pieśni Polskich Siła Zbrojnych na Zachodzie - współtworzyli autorzy żydowskiego pochodzenia - łącznie z pieśnią "Czerwone maki na Monte Casino".
Liczyli na to, że wraz z współtowarzyszami - powrócą do Ojczyzny.

Podobnie - jak wszystkim Polakom - z Armii na zachodzie - nie dane im było powrócić do Kraju tym bardziej, że Stalin prowadził właśnie proces czystek etnicznych - wobec Żydów.
Tysiące Żydów zesłał po wojnie na Syberię, a w krajach podbitych - organizował pogromy - w celu wygnania Żydów do Palestyny.
W pewnej fazie tego procesu liczył na to, że Palestyna zostanie zdominowana przez komunistów żydowskich i stanie się kolejnym przyczółkiem bolszewizmu.

Jedynym - znanym mi autorem żydowskiego pochodzenia, który powrócił do Polski - był Julian Tuwim.
Przypłacił to utratą wszelkiego autorytetu i przedwczesną śmiercią.
Poza nim - żaden z polskich artystów - żydowskiego pochodzenia - nie powrócił do stalinowskiej Polski.
(Petersburski przyjechał do Warszawy - by zakończyć w niej swoje życie - w 1967 roku.)

Nie mogąc nigdzie znaleźć miejsca - odtrącani przez otoczenie - trafiali na koniec do Izraela, gdzie tworzyli środowiska - kultywujące tradycję Drugiej Rzeczypospolitej.
Oczywiście - rozmawiali cały czas po polsku.

Niedawno znajomy zachęcał mnie do podjęcia tematu sceny politycznej w Izraelu - gdzie doszło do skopiowania polskiej sceny politycznej z okresu Drugiej Rzeczypospolitej.
Mieliśmy więc izraelskich "endeków", "chadeków", socjalistów, komunistów, a także izraelski odpowiednik ONR i Młodzieży Wszechpolskiej.
Temat bardzo ciekawy i na pewno wart opisania, ale na pewno lepiej to zrobi - uczciwy historyk izraelski.

W moim domu rodzinnym - zanim wykwitła muzyka lat sześćdziesiątych - odtwarzane i śpiewane były wielkie - przedwojenne szlagiery.
A dopiero w procesie późniejszej edukacji dowiedziałem się - kto był ich autorem.



Jeden ze sztandarowych przejawów Kultury dwudziestolecia - piosenka "Miłość ci wszystko wybaczy"

Autor tekstu:
Julian Tuwim
Kompozytor:
Henryk Wars
Rok powstania: 1933
Wykonanie Hanka Ordonówna


Kiedy - w latach dziewięćdziesiątych odkryłem: kto stoi za wielkimi światowymi przekrętami i kto rujnuje Moją Ojczyznę, bardzo długo sprawdzałem zdobyte informacje.
Zdając sobie sprawę, że poczucie krzywdy prowadzi do nienawiści, a ta z natury jest ślepa. Dlatego obawiałem się nawrotu antysemityzmu.
Publikując informacje o żydowskich bandziorach - demontujących Państwo Polskie - wzywałem zawsze, by izolować tą grupę i nigdy nie utożsamiać ich działań z wszystkimi osobami z tego Narodu.

Jednak wielu Polaków, a może tylko pospolitych idiotów - nie przejmowało się moimi wezwaniami i przez wiele lat temat żydowski był jednokierunkowy.
Tym bardziej, że polskojęzyczne, a więc żydowskie media eksponowały obelgi degeneratów pokroju Grossa.
W wyniku tego - zamiast pójść krok do przodu i dalej edukować Rodaków - przez siedem lat zachowywałem się niczym strażak, który gasił kolejne pożary ludzkiej frustracji.
Jedną z osób, które zarzucały mi wtedy "żydofilstwo", był Leszek Żebrowski .

Ja jednak robiłem swoje i z czasem - mój upór osiągnął rezultaty.
Doskonały przykładem jest relacja ze spotkania, które odbyło się 7 kwietnia 2015 w Klubie Ronina.
Tematem jego była dyskusja nad brakiem obiektywizmu, a raczej zmanipulowaniu Historii w Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie.

https://youtu.be/h8naZJ5MNlQ

W trakcie swojej wypowiedzi - Leszek Żebrowski przedstawił złożoność historyczną dziejów polsko-żydowskich, przypominając zarówno szlachetne postawy spolonizowanych Żydów - jak też bandyckie zachowania ludzi - uznawanych za Polaków.
W ten sposób nakreślił bardziej złożony obraz polskiej rzeczywistości - z której, co nieustannie powtarzam: mamy prawo być dumni.

I z tego powodu powinniśmy - niczym chirurg - ostrożnie podchodzić do naszej historii, a nie jak prymitywny cep: czarno-biało opisywać Nasze dzieje.
Tak robi przecież żydohołota pokroju Grossa,. Grabowskiego, Cali.
( Proszę nigdy nie pomylić Aliny Cala z Anną Ciałowicz, bo to byłaby wielka obelga dla uczciwej Ciałowicz.)

W okresie PRL-u - tylko w jednym wypadku udało się odtworzyć nastrój przedwojennej Kultury.
Miało to miejsce w krakowskiej Piwnicy pod baranami - pod artystycznym i duchowym przewodnictwem Piotra Skrzyneckiego.
Niestety - gdy jego zabrakło - ważne zjawisko kulturowe uległo destrukcji, a artyści kabaretu wmieszali się w brudną politykę.
Dlatego kilku z nich "wisi" dziś na liście hańby - w Komitecie poparcia Bronisława Komorowskiego.

Ja natomiast jestem pewien że - gdyby przedwojenni twórcy i artyści pochodzenia żydowskiego musieli wybierać pomiędzy kandydatami na Prezydenta - to z pewnością wybraliby tego - który odwołuje się do polskiego patriotyzmu - w tradycyjnej formie, a nie propagatora "nowego patriotyzmu", czyli współczesnej hybrydy bolszewickiego internacjonalizmu.

Bardzo polecam zapoznanie się z całym, przywołanym wykładem - na temat Muzeum Historii Żydów Polskich.