Rosa tłumi łzy choć płacze...

Ku Pamięci Annie Walentynowicz


Zygmunt Jan Prusiński


POSZLIŚCIE TAM GDZIE GŁĘBOKA CISZA


Motto: "Ojczyzno Kochana,

jakże Wielka jest znów Twoja Rana".

　
Nie umiem niczego wytłumaczyć.

Wiem że jesteście Aniołami

w mojej książce bez tytułu...


Widzę Panią Annę Walentynowicz -

tyle lat czekała w swoim domu,

że zapukam do Jej drzwi.


Była w Ustce w Domu Kultury,

dała swoją wizytówkę - zaufała:


" - Tylko nie zapomnij mnie poeto"!


Tak wyrzekła Pierwsza Solidarnościowa Dama.

　
11 Kwietnia 2010 - Ustka


__________*******__________

Od autora:

LIST do Polaków !
Tyle lat czekała na moją wizytę w Gdańsku Pani Anna Walentynowicz.
Poświęciłem Pierwszej Solidarnościowej Damie kilka wierszy i chyba dwa artykuły.

- Nie tak powinna w Nagrodzie za Solidarność ginąć, jak i pozostali z wielu...

w Smutnych Narodowych Chwilach
Pozdrawiam

Zygmunt Jan Prusiński
Ustka. 11 Kwietnia 2010 r.


___***___

Anna Walentynowicz

Zginęła w katastrofie lotniczej 10 kwietnia 2010 r., w której zginął także prezydent Lech Kaczyński. Legendarna suwnicowa w Stoczni im. Lenina, działaczka Wolnych Związków Zawodowych oraz Dama Orderu Orła Białego. To po jej zwolnieniu w 1980 r. Rozpoczął się strajk w stoczni i powstał NSZZ „Solidarność”. Później do pracy przywrócono Walentynowicz i zwolnionego w tym samym czasie Lecha Wałęsę. W stanie wojennym Walentynowicz była internowana. Po zabójstwie ks. Jerzego Popiełuszki była inicjatorką głodówki. Już po upadku PRL była w opozycji do porządku Okrągłego Stołu i środowiska Lecha Wałęsy. W wolnej Polsce IPN ujawnił, że Walentynowicz inwigilowało jednocześnie ponad 100 esbeków.


___***___


Przybrane matki robotników

February 16, 2010


"Męskie to były czasy, gdy w PRL-u walczono o chleb i godność. Działacze opozycji byli represjonowani, bici, a nawet zabijani przez SB-ków. Najwspanialszą postacią tego okresu była Anna Walentynowicz. Pozbawiona nienawiści odwaga kobiet tworzy sytuacje, w których mężczyznom nie wypada się bać.

Anna Walentynowicz była, jest i zawsze będzie matką „Solidarności”.

Pamiętajmy o Annie Walentynowicz, tak jak Amerykanie pamiętają o Mother Jones. Pamiętajmy też o tym, że refren hymnu amerykańskich związków zawodowych – napisany przez Ralpha Chaplina po strajkach, w latach 1912-1915, w kopalniach Zachodniej Wirginii – to słowa:

Solidarity forever, For the union makes us strong".

Jerzy Jacek Pilchowski
korespondencja z USA

http://www.nowyczas.co.uk/2010/02/przybrane-matki-robotnikow/comment-page-1/#comment-1868

http://korespondentwojenny.salon24.pl/