Do prostego człowieka (2021)

Gdy znów w dziennikach prorządowych

Wyświetlać zaczną obwieszczenia,

Gdy całą „ludność”, i "medyków"

Wezwą na nowe szczepienia.

I byle ciul, byle dziennikarz

W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,

Że trzeba szczuć ludzi prostych,

Przeciwko nieszczepionym,

Gdy zaczną na tysięczną modłę

Ojczyznę szarpać deklinacją

I łudzić kowidowym godłem,

I judzić „naukową racją”,

O testach wirusach i szczepieniach,

O "naukowcach" i "zarażeniach"

O chorujących i ofiarach;
 

Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin

Pobłogosławić tą szczepionkę,

Bo im sam Pan Bóg szepnął z nieba,

Że szczepić się dziś trzeba;

Kiedy rozścierwi się, rozchami

Tłum mord parszywych z dzienników,

A stado "ekspertów" od lockdownu

Wychwalać zacznie szczepienników

 

– O, przyjacielu nieuczony,

Mój bliźni z tej czy innej ziemi!

Wiedz, że próbują raz kolejny

Spełnić rozkazy masonerii.


Wiedz, że to bujda, granda zwykła,

Gdy ci wołają: „szczep się dla mnie!”,

Że im gdzieś "umieralność" znikła

I zaburzyła propagandę.
 

Że coś im w bankach nie sztymuje,

Że wciąż za mało kasy pełne,

Lub upatrzyły tłuste szuje

Pieniądze większe na lockdownie.


Rżnij kamieniem w bruk ulicy!

Twoja jest krew, a ich są banki!

I od stolicy do stolicy

Zawołaj broniąc swej krwawicy:

„Bujać – to my, panowie jerozolimska szlachta!”