ZAPRASZA.net POLSKA ZAPRASZA KRAKÓW ZAPRASZA TV ZAPRASZA ART ZAPRASZA
Dodaj artykuł  

KIM JESTEŚMY ARTYKUŁY COVID-19 CIEKAWE LINKI 2002-2009 NASZ PATRONAT DZIŚ W KRAKOWIE DZIŚ W POLSCE

Inne artykuły

Nowa - choć stara - władza nad światem 
6 marzec 2015      Artur Łoboda
Pieniądze dostali ci - którzy mieli dostać 
14 kwiecień 2016      Artur Łoboda
Alex Jones i koniec świata 
10 styczeń 2011      Goska
Nord Stream  
15 marzec 2021     
W Niemczech wychodzi na jaw zmowa: Rząd niemiecki opłacił naukowców, aby móc uzasadnić wprowadzenie twardego lockdownu 
8 luty 2021     
Do przyjaciół z Toronto 
29 kwiecień 2011      Artur Łoboda
Wichrze z Wieczernika  
15 kwiecień 2017     
 
25 marzec 2014     
Hipoteza 
27 kwiecień 2020     
złodziej, złodzieja, złodziejem pogania 
6 listopad 2020     
Film "Ida" - krótkie omówienie zjawiska 
31 grudzień 2014      Artur Łoboda
Jak niebezpieczne jest szczepienie? 
28 styczeń 2021      Obserwator
11 państw odrzuciło Traktat Pandemiczny WHO 
13 październik 2023      PSNLIN
Jak Zdrojewski niszczy polską kulturę 
4 czerwiec 2012      Artur Łoboda
Jest dziewczyna na łąkach, czeka na wiersz 
25 październik 2020      Zygmunt Jan Prusiński
Stalinowska szkoła filmu historycznego 
26 wrzesień 2013      Artur Łoboda
Nie ma ani jednego dowodu na to, że wirus SARS-CoV-2 faktyczne istnieje  
4 październik 2023     
Jak swój bije.... 
24 marzec 2020     
"Golgota piknik" to tylko mała cegiełka wielkiej strategii 
24 czerwiec 2014      Artur Łoboda
Jarek pierwszą kulkę zepsuł, a drugą zgubił 
23 wrzesień 2019      Artur Łoboda

 
 

Trasa Armii Amerykańskiej z Hebron-ekstremistycznymi osadnikami legitymizuje okupację Palestyny i sygnalizuje upadek Bidena

 
 
Niedawna wizyta wojskowa USA w nielegalnej osadzie żydowskiej w okupowanym Hebronie pokazuje, że administracja Bidena akceptuje rzeczywistość jednego państwa żydowskiego.
Gospodarzem wycieczki był osadnik Noam Arnon – który nazwał żydowskich terrorystów „bohaterami”.
 
Dlaczego oficerowie amerykańscy odwiedzili na początku tego miesiąca nielegalne, ufortyfikowane izraelskie osiedle w palestyńskim mieście Hebron?
Chcę, aby administracja Bidena odpowiedziała na to pytanie.
 
Podobnie jak wielu, którzy mają palestyńskich przyjaciół lub śledzą wydarzenia w Izraelu i Palestynie, z przerażeniem dowiedziałem się o wizycie trzy tygodnie temu oficerów armii amerykańskiej w zmilitaryzowanym kompleksie w sercu miasta na Zachodnim Brzegu.
Personel USA zdecydował się całkowicie ominąć główne palestyńskie miasto i zamiast tego odwiedzić izraelskich osadników.
 
Uznanie osadników przez wojsko ośmiela brutalnych izraelskich ekstremistów i podważa zdolność administracji Bidena do mediacji między Izraelem a Palestyną.
 
Co gorsza, amerykańscy oficerowie byli w Hebronie na zaproszenie wieloletniego izraelskiego przywódcy osadników Noama Arnona, „rzecznika społeczności żydowskiej w Hebronie”.
 
Noam Arnon jest liderem średniego szczebla w udanym izraelskim projekcie stworzenia jednopaństwowej rzeczywistości – jednego państwa żydowskiego rozciągającego się od wybrzeża Morza Śródziemnego przez cały palestyński Zachodni Brzeg do rzeki Jordan.
 
Rezonans amerykańskiej wizyty wojskowej w Hebronie wykracza daleko poza Hebron i jest symbolem jednopaństwowej rzeczywistości, jaką jest Izrael/Palestyna – oraz amerykańskiej politycznej akceptacji izraelskiego apartheidu na najwyższych szczeblach.
 
A rząd izraelski podejmuje podobne kroki.
Prezydent Izraela Herzog odwiedził żydowskie osiedle w Hebronie w grudniu, aby uczcić Chanukę.
Względny brak publicznego oburzenia podczas tej wizyty odzwierciedla ustaloną rzeczywistość Jednego Państwa Żydowskiego, łączącego państwo Izrael i okupowane terytoria Palestyńczyków.
Ale to Stany Zjednoczone umożliwiają Jedyne Państwo Żydowskie dzięki ogromnej pomocy finansowej, ogromnej pomocy wojskowej i wyjątkowej ochronie dyplomatycznej na arenie światowej.
Powinniśmy oczekiwać, że nasz kraj będzie lepszy od tego.
 
Cofnijmy się, aby spojrzeć na historię, aby docenić znaczenie tego historycznego uznania przez wojska USA izraelskiego osiedla w sercu Hebronu.
 
Pół wieku zajęło zniszczenie idei rozwiązania dwupaństwowego i możliwości, by państwo palestyńskie żyło w pokoju obok Izraela.
Rzeczywistość Jednego Państwa Żydowskiego realizowała się w dwóch fazach.

Faza pierwsza:
budowa sieci izraelskich miast i placówek na okupowanej ziemi palestyńskiej.
 
Jednak same osiedla nie wystarczyły, aby zakończyć marzenie o niepodległym państwie palestyńskim.
Od izraelskich kolonistów można było wymagać opuszczenia lub zaakceptowania życia pod rządami palestyńskimi.
 
Faza druga była jeszcze śmielszym posunięciem:
połączenie tych izraelskich zmilitaryzowanych placówek ze sobą, rozbicie terytoriów palestyńskich na odizolowane kantony, a następnie połączenie tej sieci żydowskich osadników z powrotem z Izraelem, aby ustanowić de facto izraelską suwerenność na wszystkich okupowanych terytoriach palestyńskich.
 
Zarówno kolonizacja, jak i aneksja terytoriów okupowanych są zabronione przez prawo międzynarodowe.
Te izraelskie kolonie tylko dla Żydów od dawna uważane są za nielegalne przez społeczność międzynarodową, w tym Stany Zjednoczone.
 
Kolonizacja okupowanych terytoriów jest również nielegalna na mocy izraelskiego prawa.
Jak więc ten plan mógł ruszyć z miejsca?
 
Fikcja prawna musiała być skonstruowana poza prawem izraelskim, ale pod izraelską kontrolą.
Wejdź do quasi-rządowej „Agencji Żydowskiej”, tak zwanego organu przedstawicielskiego światowych (syjonistycznych) Żydów, którego biura znajdują się w Jerozolimie pod kontrolą rządu izraelskiego.
Nielegalna kolonizacja Zachodniego Brzegu przez Izrael została rozpoczęta w imię Żydów ze świata.
To sprawia, że ​​osiedla na Zachodnim Brzegu są szczególną odpowiedzialnością światowych Żydów (znanych w żargonie izraelskim i syjonistycznym przez ideologicznie obciążoną mylącą nazwą „diaspora”).
 
Kto był motorem projektu osadniczego?

To była społeczność, w której dorastałem:
ortodoksyjni Żydzi, którzy wierzą, że państwo Izrael było ustanowionym przez Boga statkiem epoki mesjańskiej, dawno przepowiedzianej.
 
Kto inny byłby skłonny opuścić względną wygodę Izraela, aby założyć rodziny w surowych, pionierskich warunkach na wrogim terytorium palestyńskim?
Pod skałami Ziemi Świętej nie ma złota, ale w tych biblijnych wzgórzach kryje się wysokooktanowy zapał religijny.
Izraelska kolonizacja Zachodniego Brzegu była prowadzona z rewolucyjną gorliwością przez idealistycznych, nacjonalistycznych młodych żydowskich ortodoksów.
 
W czasie moich lat licealnych, moje sławne liceum było nosicielem karty członka tego ruchu osadniczego.
Na zebraniach ogólnoszkolnych setki nastoletnich chłopców śpiewało hymny miłości do Ziemi Izraela – przez którą rozumieliśmy Zachodni Brzeg i Gazę.
Złożyliśmy młodzieńcze przyrzeczenie budowy osiedli żydowskich „wszędzie”.
Popatrzyliśmy na młodych mężczyzn, zaledwie kilka lat starszych od nas, którzy wymykali się w środku nocy, by zaangażować się w nielegalną działalność polegającą na budowaniu tych nowych osiedli.
Kiedy śpiewaliśmy nasze hymny miłości do Zachodniego Brzegu, wykrzykiwaliśmy politycznie poprawne „terytoria okupowane”, rycząc „… i terytoria WYZWOLONE!”.
Misją naszego pokolenia był „powrót” do Ziemi Świętej na wschód od Zielonej Linii.
 

Nie wiedziałem, jaka dokładnie moja rola wykracza poza entuzjastyczne wspieranie tego wysiłku.
Ale wiedziałem od moich rówieśników i nauczycieli, że kolonizacja i aneksja Zachodniego Brzegu była godna szacunku i godna pochwały.
 
W jaki sposób mesjanistyczni, nacjonalistyczni i religijni młodzi osadnicy przejęli kontrolę nad polityką rządu?
Jak zdobyli zaufanie dorosłych, trzeźwych, świeckich, izraelskich generałów i polityków, Icchaka Rabina i Szymona Peresa oraz ich kohorty?
 
To klasyczna syjonistyczna historia:
pracując nad emocjonalnym urokiem wielowiekowych tradycji, by ukształtować zupełnie inną, nowoczesną, świecką, nacjonalistyczną ideologię kolonizacji i wyzysku.
 
Ten rozdział nie zaczyna się w Tel Awiwie czy Jerozolimie, ale w Hebronie.
Jerozolima od tysięcy lat jest najświętszym miejscem żydowskim na ziemi.
Ale zaledwie 17 mil na południe wzdłuż pasma wzgórza znajduje się jeszcze bardziej czcigodny żydowski kamień probierczy:
Hebron, pierwsza stolica króla Dawida.
Hebron sięga głębiej w umysły żydowskie niż Jerozolima.
 
Chociaż w Torze (Pięcioksięgu) Jerozolima nigdy nie jest wyraźnie wymieniona, wiele jest opowieści o Hebronie, w tym niezwykłych odniesień do jego wielkiej starożytności.
Na początku pierwszej księgi Pięcioksięgu, w Księdze Rodzaju, Hebron jest miejscem pierwszego zakupu ziemi odnotowanego w Biblii hebrajskiej (Stary Testament) i tradycji żydowskiej, kiedy to Abraham kupuje tam miejsce pochówku dla swojej żony Sary.
 
Od tego czasu Żydzi utrzymywali więź religijną z Hebronem nieprzerwanie.
Mała społeczność żydowska mieszkała w Hebronie do 1929 roku.
Jedyny zachowany budynek judaizmu od starożytności znajduje się właśnie tam, trzymając meczet Ibrahimi/Jaskinię Machpelah, miejsce pochówku Sary.
Ta monumentalna kamienna obudowa została zbudowana ponad 2000 lat temu przez króla Heroda.
To ten sam król Herod, który zbudował najsłynniejsze miejsce kultu religijnego i synagogę judaizmu, ogromną Ścianę Płaczu w Jerozolimie.
Hebron, obok Jerozolimy, jest czczony przez Żydów jako jedno z czterech świętych miast Izraela.
 
Jaskinia Machpela stała się rodzinnym miejscem pochówku żydowskich patriarchów i matriarchów, Sary i rodziny Abrahama.
Zgodnie z tradycją, z czasem pochowano tam również Izaaka i Rebekę, a następnie Jakuba i Leę.
Później dołączyły do ​​nich inne, mniejsze postacie biblijne.
I tak Hebron był zawsze miejscem pielgrzymek Żydów do grobów patriarchów i matriarchów.
 
Jako rabin i nauczyciel uczniów rabinów regularnie spotykam się z postaciami Abrahama i innych patriarchów i matriarchów w tekście, w opowiadaniach Tory i Midraszu (starożytny komentarz rabiniczny).
Żyją w mojej wyobraźni jako wzór i nauczyciele.
Wielu Żydów wciąż jest przyciąganych do Jaskini Machpela, aby modlić się w ich świątyni.
Ci Żydzi doświadczają wyjątkowej więzi z Boskością w obecności ziemskich szczątków patriarchów i matriarchów.
 
Przyznam się, że nie pociągają mnie sanktuaria, w których znajdują się ziemskie szczątki ikon religijnych czy świeckich.
Po części, podobnie jak wielu innych współczesnych Żydów, wzdrygam się przed uświęceniem ziemi i ludzkich relikwii, ale też odstrasza mnie podział tej konkretnej świątyni.
W końcu żydowska strona Jaskini Machpelah / Meczet Ibrahimi jest uzbrojoną placówką osadniczą;
a muzułmański meczet przypomina mi, ile pracy jest do zrobienia, zanim stanie się miejscem pokoju.

Wyczuwalne jest tu napięcie między okupantem a okupowanym.
To nie jest miejsce, w którym mogę wejść w moje własne modlitewne idee Abrahama.
 
I szczerze, czuję się w tym miejscu jeszcze bardziej bezradny.
Zadanie jest zniechęcające.
Więcej modlę się o żydowskich matriarchów i patriarchów w Stanach Zjednoczonych niż w tym sanktuarium w Hebronie.
 
Ale dla wielu Żydów dzisiaj, tak jak w minionych wiekach, Jaskinia Machpelah/meczet Ibrahimi nadal jest świętym miejscem o potężnej duchowej obecności.
Ich oczekiwanie na dostęp do modlitwy jest właściwe i powinno być przez wszystkich szanowane.
 
Rzeczywiście, Izrael od dawna gwarantuje, że Żydzi będą mieli dostęp do modlitwy w jaskini Machpelah/meczecie Ibrahimi.
 
To jest punkt, w którym Noam Arnon i jego kohorta osadników robią swoje wielkie kłamstwo.
Noam Arnon promuje żydowską placówkę na tej podstawie, że osadnicy gwarantują Żydom dostęp do sanktuarium i odbudowują starą społeczność żydowską.
Była to społeczność, która uciekła z miasta w 1929 roku po arabskim pogromie, w którym zginęło 57 Żydów, około 15% małej społeczności żydowskiej.
 
Żaden z tych argumentów nie jest ani trochę prawdziwy.
Władze izraelskie gwarantują Żydom dostęp do sanktuarium, a Arnon nie wypowiada się w imieniu spadkobierców społeczności żydowskiej z 1929 roku.
Na przykład dr Yona Rochlin, której ojciec Moshe Hasson posiadał majątek w Hebronie przed 1929 r., zaatakował Arnon ( hebr .):

    „To irytujące.
    Ogarnia mnie gniew.
    Moja rodzina posiada tytuły własności do kilku posiadłości, na których chce budować osada Hebron.
    [Premier Naftali] Bennett i osadnicy [twierdzą, że] przemawiają w naszym imieniu, kiedy twierdzą, że naprawiają historyczną niesprawiedliwość i odzyskują „swoją” nieruchomość!
    Co za aroganckie, rażące kłamstwo!
    Irytuje mnie twierdzenie osadników, że cała społeczność żydowska w Hebronie została zgładzona i dlatego przejęli te nieruchomości”.

Arnon nie dostrzega również wielu aktów ludzkiej solidarności ze strony muzułmańskich Palestyńczyków z Hebronu, którzy podczas zamieszek w 1929 r. dali schronienie swoim żydowskim sąsiadom, nawet narażając własne rodziny na śmiertelne ryzyko.
 
W rzeczywistości Arnon ma znacznie większy i bardziej wojowniczy program niż odbudowa starych społeczności żydowskich.
Wiek XX pozostawił po sobie wiele opuszczonych gmin żydowskich.
Pomiędzy zniszczeniem europejskiej cywilizacji żydowskiej przez nazistowskie Niemcy i ich sojuszników podczas Holokaustu, a późniejszym rozpadem tysiącletniego świata arabskich Żydów, dokonanym przez syjonistów, jest to tylko kwestia umieszczenia pinezki w dowolnym miejscu na mapie.
Ale Arnon dba tylko o Hebron i Zachodni Brzeg.
 
To, że kolonizacja Zachodniego Brzegu rozpoczęła się w Hebronie ponad pięćdziesiąt lat temu, a Noam Arnon ma dziś siedzibę w Hebronie, nie jest przypadkiem.
Osadnicy rozpoczęli działalność w Hebronie niecały rok po wojnie sześciodniowej (1967), kiedy Izrael okupował Zachodni Brzeg, właśnie ze względu na jego znaczenie jako domu dla ważnej żydowskiej świątyni religijnej.
Przekuli religijne roszczenia dostępu do domu modlitwy na świeckie, kolonialne roszczenia do praw do ziemi.
Zamienili żydowski modlitewnik na pistolet, a talit modlitewny na sprzęt bojowy izraelskiego żołnierza.
Roszczenie do ziemi jest nadal wyrażane i egzekwowane wyłącznie za pomocą pistoletu, wszechobecnej odznaki osadników i ich umundurowanych protektorów, przywileju, którego odmówiono okupowanej ludności Palestyny.
 
 
Jak pisałem ostatnio w swoim raporcie z Hebronu , kolonia Arnona zamknęła serce swojego Starego Miasta.
Wielu Hebronitów uciekło z tego obszaru w ciągłym zagrożeniu przemocą osadników.
Inni żyją w terrorze przed ciężko uzbrojonymi, rasistowskimi żydowskimi bandytami, którzy rutynowo nękają Palestyńczyków w Hebronie.

To zawsze niesprawiedliwa walka: osadnicy są uzbrojeni, Palestyńczycy nie.
 I jako wsparcie, armię izraelską można liczyć po stronie swoich kolegów Izraelczyków, osadników, a nie okupowanych Palestyńczyków.

W 11 klasie jakieś 39 lat temu kilku moich bardziej ekstremalnych kolegów z klasy zniknęło na kilka dni.
Kiedy wrócili, opowiedzieli nam o swoich wyczynach.
Pojechali do Hebronu.
Armia izraelska wypędziła mieszkańców Palestyny ​​i strzegła obwodu.
Moi koledzy z klasy byli częścią większej grupy, która weszła do pustych palestyńskich domów i zniszczyła je.
Jeden z kolegów z klasy opowiedział nam nonszalancko, jak przewrócił duży telewizor, rozbijając go o ziemię.
 
Hebron uosabia cały trwający kryzys, czyli Izrael i Palestynę.
Cwana, dobrze finansowana, ciężko uzbrojona grupa izraelskich Żydów wykorzystała tradycyjne roszczenia religijne do świeckiej, kolonialnej obecności dominującej i zakłócającej życie w sercu miasta.
 
Z tego punktu widzenia rdzenni mieszkańcy Palestyny ​​mogą pozostać tak długo, jak długo nie są widziani ani słyszani.
Tymczasowe i trwałe zamknięcie Starego Miasta w Hebronie w pobliżu meczetu Ibrahimi jest celowe.
Brzydkie mury izraelskiego osiedla cofają się na rynek i zakłócają jego przepływ, zostawiając ślad giganta na rynku arabskim.
Masywne betonowe mury i wieże strażnicze oddzielające Palestyńczyków od Żydów oraz znaki w języku hebrajskim ostrzegające Izraelczyków, aby trzymali się z daleka, sprawiają, że setki tysięcy palestyńskich Hebronitów są niewidoczni dla Izraelczyków i innych Żydów.
 
Arnon może mieć brodę i jarmułkę i ogłaszać się myślącym Żydem, ale jego gra okupanta nie ma nic wspólnego z judaizmem.
To kolonializm z całą brutalną siłą jakiejkolwiek siły okupacyjnej. On i jego kohorta rządzą bronią.
 
Pomimo życia w jednym z najniebezpieczniejszych izraelskich osiedli na Terytoriach Okupowanych i głośnego poparcia dla brutalnych przestępców, Arnon otrzymał pochwały i piastuje publiczne stanowiska w izraelskim establishmencie za swoją pracę w Hebronie.
W Izraelu Noam Arnon, a co za tym idzie wszystko, za czym się opowiada, jest szanowane.
 
Ukoronowaniem legitymizacji izraelskiej kolonii w Hebronie było przyjęcie tego zaproszenia przez armię USA.

Brak Palestyńczyków w wizycie potwierdza rzeczywistość:
Noam Arnon i jego kohorta osadników nie są zainteresowani pokojowym współistnieniem, ale militarną dominacją okupowanych Palestyńczyków.
 
W judaizmie militarny podbój większości Ziemi Izraela przez Jozuego, jak zapisano w tytułowej księdze Tanach, jest mniej uzasadniony niż zakup przez Abrahama miejsca pochówku w Hebronie.
Starożytna historia zakupu Abrahama w Księdze Rodzaju Tory jest stale cytowana przez tysiąclecia tradycji żydowskiej w różnych kontekstach:
supersesjonistyczny kolonializm Arnona zwodniczo obala tę słuszność, stosując przemoc podobną do Jozuego pod przykrywką pokojowego, podobnego do Abrahama handlu.
 
Jakakolwiek okupacja wojskowa, kolonizacja lub przymusowa aneksja mogą być utrzymane tylko wbrew woli ludu poprzez nieustanne stosowanie przemocy.
Przemoc żydowska na Zachodnim Brzegu jest tak wszechobecna, że ​​została zredukowana do białego szumu.
 
Jednak nieuchronnie głuchy huk wulkanu zapowiada spektakularną erupcję w coś tak gwałtownego, że przykuwa uwagę opinii publicznej.
 
Po raz pierwszy pamiętam, że przemoc pojawiła się w szkole średniej.
Pewnego dnia, w kwietniu 1984 roku, rozeszła się wiadomość, że na Zachodnim Brzegu została zdemaskowana żydowska siatka terrorystyczna.
Byliśmy w szoku.
„Żydowskie podziemie” mordowało i okaleczało palestyńskie osoby publiczne i innych obywateli przez ostatnie pięć lat.
„Żydowskie podziemie” atakowało palestyńskich burmistrzów.
Bomby zostały umieszczone w ich samochodach, zabijając lub okaleczając tych demokratycznie wybranych przywódców palestyńskich.
Jednemu amputowano obie nogi.
Terroryzowano także ogół ludności.
Miejscem masakry strzeleckiej miała być szkoła dla dziewcząt.

Ta ponura historia jest szczegółowo opisana w procesach sądowych izraelskich żydowskich sprawców i spiskowców.
 
Niektórzy z napastników zostali skazani i, co było do przewidzenia, skazani na bardzo krótkie kary więzienia, jeśli w ogóle.
A kiedy zostali zwolnieni z więzienia, to Noam Arnon, który stał u bram więzienia, prowadził śpiewy i tańce, witając swoich towarzyszy, skazanych morderców.
Napisał, mówiąc: „Są bohaterami, ponieważ postanowili poświęcić siebie, swoją przyszłość, swoje rodziny dla bezpieczeństwa Żydów”.
 
Wtedy premier Ariel Sharon poświęcił wiele lat swojej kariery na budowanie zupełnie nowych miasteczek żydowskich po obu stronach zielonej linii.
Te nowe osiedla przygraniczne zatarły starą granicę między Izraelem a Zachodnim Brzegiem pod podmiejskimi ulicami i placami zabaw dla Żydów.
Drogi tylko dla Żydów zostały przedłużone z Izraela na Zachodni Brzeg.
Osiedla tylko dla Żydów omijały palestyńską sieć elektryczną i były podłączone do izraelskiej sieci narodowej.
Inna ważna infrastruktura finansowana przez państwo izraelskie poszła na stworzenie dzisiejszej rzeczywistości jednego żydowskiego państwa dla Izraelczyków żyjących między Morzem Śródziemnym a rzeką Jordan.
 
Hebron był pierwszą osadą żydowską w pierwszej fazie nielegalnej kolonizacji okupowanych terytoriów przez Jedyne Państwo Żydowskie.
Hebron nadal stoi na czele tej drugiej fazy, fazy aneksji, normalizując to, co z natury nienormalne.
Jedno państwo żydowskie od Morza Śródziemnego po rzekę Jordan.
Co zrobić z nie-Żydami na terytoriach okupowanych?
Są schowani za 20-metrowymi murami i izraelskimi wojskowymi wieżami strażniczymi.
Izraelski pistolet powstrzymuje ich i przytrzymuje.
 
Wszystko po to, aby Noam Arnon i jego mesjanistyczna, nacjonalistyczna, rasistowska kohorta mogli oddawać się swojej brutalnej, żydowskiej fantazji, zaczynając od religijnej świątyni w sercu starożytnego palestyńskiego miasta Hebron i emanując na terytoria okupowane.
 
To jest rzeczywistość, w której amerykańscy uzbrojeni oficerowie zostali pobłogosławieni wizytą na początku tego miesiąca.
To był moment, którego moglibyśmy oczekiwać od prezydenta Trumpa, a nie od prezydenta Bidena.
 
 
Rabin Michael Davis jest niezależnym rabinem na przedmieściach Chicago.
 
 
Źródło:
https://mondoweiss.net/2022/01/us-army-tour-with-hebron-settler-extremist-legitimizes-occupation-and-signals-bidens-collapse/
1 luty 2022

Rabin Michael Davis  

  

Komentarze

  

Archiwum

Również Mazowieckiemu Irak stwarza poważne zagrożenie.
wrzesień 13, 2002
zaprasza.net
Poradnik Młodego Krakusa
listopad 28, 2005
www.krakow.pl
Walka o władzę
listopad 27, 2003
"Nasz Czas" (Litwa)
"Bardziej swobodnie"
kwiecień 27, 2003
zaprasza.net
Zwycięstwo Zależy Od Irakijczyków
kwiecień 28, 2005
Iwo Cyprian Pogonowski
Fiasko Demokracji Fasadowej w Iraku
grudzień 1, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
Sylwetka Włodzimierza Cimoszewicza jako skutek ewolucji cynicznych oportunistów
sierpień 26, 2005
Iwo Cyprian Pogonowski
"Gównojady, pedofile, lesby, pedały i gorszyciele – dyskusja na forum „Głosu Wielkopolskiego”"
listopad 24, 2006
Reakcyjny Gedeon
Bardzo niepolskie myślenie o prawie....
wrzesień 7, 2008
Artur Łoboda
Bez etykietek (koalicje lokalne) Z profesor Jadwigą Staniszkis, socjologiem, rozmawia Ewa Sadura
listopad 22, 2002
http://www.trybuna.com.pl/
"Demokracja Suwerenna" w Rosji, Wobec USA, Izraela i NATO
lipiec 21, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
Medialny lobbing Izb Lekarski w barterze od firm farmaceutycznych.
styczeń 14, 2006
Adam Sandauer
Prawo do życia,prawo do śmierci.
maj 28, 2006
tatar
Włoscy dziennikarze: izraelska armia kłamie
sierpień 23, 2002
PAP
Setki Wię?niów w Nielegalnych Więzieniach pod Władzą USA
styczeń 14, 2008
Iwo Cyprian Pogonowski
Historyczna Perspektywa Chrześcijan i Muzułmanów
kwiecień 21, 2005
Iwo Cyprian Pogonowski
Warto poczytać książkę Putina o judo
luty 21, 2008
marduk
Boję sie tylko Boga! (powrót)
zofia
Koncepcja "Rządu Światowego"
luty 18, 2006
zygi zza morza
Sfałszowane referendum
czerwiec 23, 2003
przesłała Elżbieta
 


Kontakt

Fundacja Promocji Kultury
Copyright © 2002 - 2024 Polskie Niezależne Media