Przyczyny "zespołu Aspergera"...

 
W przeszłości bardzo dużo pisałem - wyrażając swoją opinię w tematach zakłamywanych przez główne światowe media - oraz polityków.
Prawie wszystko - co pisałem było autorską wypowiedzią. Jeżeli cytowałem innych to tylko dla udokumentowania własnych przemyśleń i zawsze informowałem o fakcie zapożyczeń.
Dziś piszę mało, bo większość własnych przemyśleń już wyjawiłem.


Przy okazji politycznych wyskoków rodziny Grety Thunberg zacząłem się wszechstronnie zastanawiać nad tym pseudoekologicznym zjawiskiem rodzinnym.
I w pewnym momencie zastanowiłem się: na co właściwie choruje ta dziewczyna?
Po chwili zająłem się już tylko jej przypadłością.
Kilkanaście minut później wydało mi się że zrozumiałem: dlaczego Greta Thunberg zachowuje się tak - jak mamy okazję obserwować.

Poszukałem więc w wyszukiwarce hasła "przyczyny zespołu Aspergera".

Google odpowiedział to:
-podłoże genetyczne
-urazy okołoporodowe
-dziecięce porażenie mózgowe
-poważne infekcje przebyte w dzieciństwie
-wrodzona toksoplazmoza
-uszkodzenia układu nerwowego
-wiek ojca powyżej 40. Roku życia zwiększa ryzyko związane z pojawieniem się u dziecka autyzmu.I w tym momencie zrozumiałem, że do dzisiaj lekarze nie znają źródeł tej dolegliwości.

(koniec cytatu)

Posłużę się więc naukowym opisem tej dolegliwości, by udokumentować własne wnioski.

Zaburzenie to bywa długo nie diagnozowane, gdyż dziecko od samego urodzenia rozwija się dobrze lub nawet ponadprzeciętnie, wykazuje wysoki iloraz inteligencji, ma nietypowe zainteresowania, w tym samym wieku co rówieśnicy zaczyna chodzić, mówić i czytać. Pierwsze problemy zauważa się najczęściej w wieku szkolnym, gdy nasza pociecha wyraźnie stoi z boku grupy rówieśniczej i nie potrafi nawiązać bliższych relacji.

Jeżeli dziecko z początku rozwija się normalnie - a nawet nadprzeciętnie, to nie może być mowy o podłożu genetycznym, ani o urazach okołoporodowych.
Podobnie jak porażenie mózgowe, wrodzona toksoplazma, czy wiek ojca powyżej 40 lat.
To są wszystko pseudonaukowe brednie.
Spróbowałem sobie przypomnieć własny rozwój w wieku kilku lat. A pamięć miałem kiedyś doskonałą i w wieku przedszkolnym pamiętałem swoje pierwsze tygodnie po urodzeniu.
(Nie interesuje mnie: czy ktoś w to wierzy. To jest fakt.)

Przypomniało mi się, że jako dziecko wielokrotnie przewracałem się w sposób zagrażający własnemu życiu. Na przykład na ślizgawce - gdy z wielką siłą grzmotnąłem głową o lód.
Pamiętam, że po upadku coś mną pokierowało i przez chwilę się nie ruszałem. Potem sprawdzałem: czy jestem jeszcze normalny - czy nie uszkodziłem mózgu.
Jedynym znanym mi sposobem było autoprzepytanie z tabliczki mnożenia.
Później bardzo powoli wstawałem - unikając gwałtownych ruchów.
Zachowanie takie podyktowane było przez podświadomość. Nikt mnie tego nie uczył.

Gdybym po takich wypadkach gwałtownie wstał to zapewne ujawniłyby się objawy wstrząsu mózgu i późniejsze zaburzenia umysłowe.

Skoro do pewnego momentu dzieci rozwijają się normalnie i dopiero po czasie zauważa się u nich "zespół Aspergera" to istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że jest to pokłosie wstrząsu mózgu.
Małe dzieci szczególnie często upadają na głowę. Jest to wywołane nie tylko słabą umiejętnością chodzenia, ale większą - niż u dorosłych głową - która ciąży.

Jest oczywistym, że prócz fizycznych urazów, "zespół Aspergera" może być wywołany poprzez zabójczą gorączkę, bądź przez zatrucie - na przykład farmakologiczne.
Jednak obarczanie wieku ojca za przyczyny tego kalectwa jest brednią. Podobnie - jak podłoże genetyczne, czy urazy okołoporodowe.

Apeluję więc do młodych rodziców - by wykazali się szczególną ostrożnością i ogromną wyobraźnią, bo inwencja dzieci w wywoływaniu zagrożeń dla siebie samych - jest ogromna.