Mężczyzna niewspółżyjący

Wyobraźmy więc sobie mężczyznę, hipotetycznego. W sile wieku, zdrowego, powiedzmy siedemdziesięciolatka - który nie ma już partnerów.
A miał ich całe krocie.
Jego ciało, a raczej odbyt, który otwierał kiedyś przed nim niejedne drzwi - dziś straszy i odrzuca.
Pozostała mu tylko nienawiść do wszystkiego - co polskie.
Jego medialne imperium chyli się ku upadkowi, ale on jakoś sobie radzi – sublimuje nienawiść - żyje swoimi pasjami, wiarą, dużo czyta, prowadzi aktywne życie intelektualne i zawodowe ale wieczorem wraca do pustego domu i kładzie się sam do łóżka.
Nie doświadcza już dobrodziejstw męskiej prostytucji, nie wydzielają mu się hormony przyjemności: endorfina, dopamina i serotonina.

Ktoś - kto zawsze był ciotą, a nie znajduje dziś żadnego zainteresowania własną osobą, musi przeżywać wielkie katusze.
Dlatego doświadczamy z jego strony ogromu agresji homoseksualnej - przeciwko fundamentalnym normom kultury.
To z jego mediów promowane są wszelkie przejawy zboczeń - z próbą legalizacji kazirodztwa włącznie.


Frustracja przekłada się w oczywisty sposób na emocje i zachowania naszego hipotetycznego mężczyzny.
Dziś potrafi już tylko obrażać wszystkich - swoich adwersarzy.
Należy mieć jednak nadzieję, że odejdzie w niebyt i Polacy zapomną o tej nędznej kreaturze, która tak dużo złego zrobiła Temu Krajowi.
Podobnie - jak powoli zapominają o jego haniebnej rodzinie.




Na podstawie tekstu Ewy Wanat napisał Artur Łoboda