Istnieje prawda i istnieje fałsz, lecz dopóki ktoś upiera się przy prawdzie, nawet wbrew całemu światu, pozostaje normalny
Dr Anna Martynowska nie jest już kierownikiem dolnośląskiej przychodni. Za publiczne wypowiedzi poddające w wątpliwość politykę ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego w kwestii pandemii, w dniu 24 lipca 2020 roku została zawieszona w prawach wykonywania zawodu lekarza. Dokonała tego sąd lekarski.
„Wszyscy panowie doktorzy występowali w maskach, więc nawet nie wiem, kim byli. Nie dopuszczono mnie do głosu i ostatecznie wyproszono z sali” – opowiada Martynowska w wywiadzie dla Mediów Narodowych. Uważa ona, że w ten sposób złamano wszelkie warunki proceduralne.
Według Martynowskiej, panowie z sądu lekarskiego byli w amoku COVIDowym. „Oni się powołują na standardy medyczne… Ale ja też się na takie powołuję i okazuje się, że moje standardy są inne, a państwa doktorów są inne…” – mówi Martynowska. Według niej mamy do czynienia „z fałszywą pandemią podsycaną przez media i tylko na podstawie doniesień medialnych ciągniętą jako realne zagrożenia”. „To co się dzieje to już nie jest moja medycyna, to nie jest moja cywilizacja. Jaka choroba może zmusić lekarza żeby się zamknął na klucz i nie przyjmował pacjentów. Ja tego w historii nie znam” – dodaje.
„Jak się zaczęło to całe szaleństwo to ja poprosiłam mój personel w przychodni żeby mnie pilnował, bo albo świat zwariował, albo ja zwariowałam. Chory psychicznie czasem nie ma poczucia swojej choroby i nierzeczywistość, która powstała w jego umyśle uznaje za rzeczywistość. Bardzo jest mi przykro, że wielu lekarzy dało się uwieść medialnym odlotom. Mnie jest przykro, bo ludzie umierają, także moi pacjenci, dlatego, że nie maja odpowiedniej opieki w szpitalach. Przebywają na oddziałach buforowych i często nie doczekują – z powodu COVIDa – przeniesienia na oddział docelowy. Wszyscy są w paranoi koronawirusowej, tymczasem wystarczy wziąć statystyki, pomyśleć… Gdzie mamy tą pandemię?” – tłumaczy Martynowska.
Jest 15.15. Minister zdrowia Łukasz Szumowski nie jest już ministrem zdrowia, bo właśnie jest konferencja na której złożył rezygnację.
Nie wiadomo, czy ten fakt wpłynie na przywrócenie niepokornej pani dr Anny Martynowskiej na stanowisko kierownika dolnośląskiej przychodni. POWINIEN.
2020-08-18
Alina
cyt. za: ~Podsumowując- 36 min temu
PODSUMOWANIE Według danych z najlepiej przebadanych krajów i regionów, śmiertelność Covid-19 wynosi od 0,1% do 0,3%, czyli jest na poziomie ciężkiej grypy i jest około dwudziestokrotnie niższa, niż pierwotnie zakładana przez WHO. Nawet w globalnych epicentrach choroby, ryzyko śmierci z powodu Covid-19 dla ogólnej populacji w wieku szkolnym i produkcyjnym jest porównywalne do ryzyka śmierci podczas codziennej jazdy samochodem do pracy. Ryzyko początkowo zostało przeszacowane, ponieważ nie uwzględniono wielu osób z łagodnymi objawami lub nie wykazujących objawów. Aż do 80% wszystkich osób z pozytywnym wynikiem testu pozostaje bezobjawowych. Wśród osób w wieku 70–79 lat około 60% nie wykazuje objawów. Ponad 97% wszystkich chorych rozwija tylko łagodne objawy. Nawet jedna trzecia populacji ma już pewną odporność na Covid-19 z powodu kontaktu z wcześniejszymi koronawirusami (zwykłymi wirusami przeziębienia). Mediana lub średni wiek zmarłych w większości krajów (w tym we Włoszech) wynosi ponad 80 lat i tylko około 1% zmarłych nie miało poważnych chorób współistniejących. Wiek i profil ryzyka śmierci zasadniczo odpowiadają zatem normalnej śmiertelności. W większości krajów od 50 do 70% wszystkich dodatkowych zgonów miało miejsce w domach opieki społecznej, które cierpią z powodu wprowadzonych restrykcji. Co więcej, w wielu przypadkach nie jest jasne, czy ci ludzie naprawdę umarli z powodu Covid-19, czy też z powodu silnego stresu, strachu i samotności. Nawet 50% wszystkich dodatkowych zgonów mogło być spowodowane nie przez Covid19, ale przez skutki wprowadzonych restrykcji, panikę i strach. Na przykład leczenie zawałów serca i udarów mózgu zmniejszyło się nawet o 60%, ponieważ wielu pacjentów nie odważyło się już pójść do szpitala. W przypadku tak zwanych „zgonów Covid-19” często nie jest jasne, czy zmarli oni z powodu koronawirusa, czy z koronawirusem (pierwotną przyczyną śmierci były choroby współitniejące), czy też może byli liczeni jako „przypuszczalne przypadki” i wcale nie byli badani. Jednak oficjalne dane zwykle nie pokazują tego rozróżnienia. Wiele doniesień medialnych o młodych i zdrowych ludziach umierających na Covid19 okazało się fałszywymi: wielu z tych młodych ludzi albo nie zmarło z powodu Covid-19 i byli już poważnie chorzy (np. z powodu niezdiagnozowanej białaczki), albo w rzeczywistości mieli 109 zamiast 9 lat. Normalna, ogólna śmiertelność w skali dziennej to około 8 000 zgonów na dobę w USA, około 2 600 w Niemczech i około 1 800 we Włoszech. Śmiertelność grypy w sezonie wynosi do 80 000 w USA i do 25 000 w Niemczech i we Włoszech. W kilku krajach liczba zgonów Covid-19 utrzymywała się poniżej śmiertelności z powodu silnej grypy sezonowej. Na regionalny wzrost śmiertelności mogą wpływać dodatkowe czynniki ryzyka, takie jak wysoki poziom zanieczyszczenia powietrza czy skażenia mikrobiologiczne, a także załamanie systemu opieki nad osobami starszymi i chorymi z powodu infekcji, paniki i wprowadzonych restrykcji. Specjalne przepisy dotyczące postępowania ze zmarłym czasami prowadziły do dodatkowych utrudnień w branży usług pogrzebowych lub kremacyjnych. W krajach takich jak Włochy i Hiszpania, oraz w pewnym stopniu w Wielkiej Brytanii i USA, przeciążenia szpitali z powodu silnych fal grypy nie są niczym niezwykłym. Ponadto nawet 15% lekarzy i pracowników służby zdrowia zostało poddanych kwarantannie, nawet jeśli nie wystąpiły u nich objawy. Często pokazywane krzywe wykładnicze „przypadków koronawirusowych” są mylące, ponieważ liczba testów również gwałtownie wzrosła. W większości krajów stosunek pozytywnych testów do testów ogółem (wskaźnik dodatni) pozostawał stały na poziomie 5% do 25%, lub nieznacznie wzrósł. W wielu krajach szczyt zachorowań został osiągnięty na długo przed wprowadzeniem restrykcji. Kraje, które nie wprowadziły drastycznych restrykcji i zakazu kontaktów socjalnych, takie jak Japonia, Korea Południowa i Szwecja, nie doświadczyły bardziej negatywnego przebiegu wydarzeń, niż inne kraje...
