Wenecka baśń V

Zygmunt Jan Prusiński


WENECKA BAŚŃ V

Ten szept z twoich ust ma coś z dysonansu.

Podpierasz elementy złączeń krążysz
pomiędzy warstwami niezdecydowania a ukojeń.

Po trosze ładunek emocjonalny ma zasięg
utkanego wzoru wątpienia - a jednak instynkt
układa dźwięki w partyturze że nie można
unikać zbioru z mojego drzewa.

Pod weneckim słońcem piszesz wiersze
przechodzisz przez most nad kanałem -
zatrzymał cię szczegół że jednak istnieję
naprawdę wymyślony w całej okazałości
że rysując ołówkiem portret to ta twarz -
idealnie podobna do mojej twarzy.

Dzięki tobie żyję w poezji ograniczam
dostęp obcym bo nie muszą wiedzieć
co czynisz ze mną w nocy - układając
sny w kształcie piramidy zasiejesz wkoło
trawy i rajską jabłoń bym mógł pod nią
spoczywać na wieczny odbiór
powracających ech.


2.11.2014 Kluczewo - Stargard
Niedziela 24:32

Wiersz z książki "Zbudzisz we mnie rozkwit dźwięków"