Prawdziwe lekarstwa

W miejscu - gdzie dzisiaj znajduje się Szpital uniwersytecki w Krakowie i przyjmowani są chorzy na covid-19, jeszcze kilka lat temu był zagajnik w którym rosło całe bogactwo naturalnej medycyny.
Nieopodal jest łąka nazywana "Słona woda".
Było to miejsce spacerów wielu Krakowian.
W 2002 roku dojrzałem wśród rosnących tam krzewów Aronię i na próbę zrobiłem z niej niewielką ilość soku.
Ponieważ był doskonały - to w następnych latach powtórzyłem go w większej ilości.
Rzecz w tym, że we wrześniu nie miałem zbyt dużo czasu na zbieranie i w pośpiechu pomyliłem bardzo podobne krzaki.
Moją uwagę zwrócił w pewnym momencie fakt, że przy zlewaniu soku dojrzałem maleńkie pestki.
Po sprawdzeniu okazało się, że to najpewniej Tarnina.
Wtedy zrozumiałem też, że planowanej Aronii zebrałem niewiele, a na dodatek Aronię pomyliłem też z Czeremchą.

Do roku 2016 zbierałem te owoce i systematycznie wytwarzałem z nich soki.

W 2017 roku nie miałem czasu na tą zabawę i nic nie zrobiłem.
W styczniu 2018 roku po raz pierwszy od trzydziestu lat zachorowałem na bardzo poważną infekcję dróg oddechowych.
Nie miałem jednak własnych lekarstw i po dwóch tygodniach zgodziłem się pójść do lekarza.
I to był mój największy błąd, bo omal nie straciłem życia - w wyniku zażywania antybiotyków.

Negatywne skutki zażywania antybiotyków, trwają do dnia dzisiejszego.
Z powikłań tej infekcji nie mogłem się wyleczyć przez pół roku. Nawet wyjazd nad Morze śródziemne nie wyleczył mnie ostatecznie.
Dopiero picie soku z Czarnej Porzeczki zażegnało większość dolegliwości.

A było to wręcz zrządzenie losu.
Rok 2018 znamionowała tak zwana "klęska urodzaju".
W mediach przeczytałem o narzekających rolnikach, że proponują im skup czarnej porzeczki po 40 groszy.
Sprawdziłem to w ogłoszeniach i bez problemu mogłem zakupić czarną porzeczkę po 1,6 złotego za kilogram.
Umówiłem się więc z sadownikiem i zakupiłem niewielką ilość którą dałem radę zmieścić do samochodu.
Na odchodne dowiedziałem się, że coś tam na polu pozostało, ale pewnie już się zmarnuje.
Więc za dwa dni dokupiłem resztę.

Nigdy w życiu nie marnowałem tak cennych owoców - wykorzystując zaledwie ułamek z nich.
Z 260 kilogramów Porzeczki zrobiłem zaledwie 50 litrów soku.
Ale dzięki temu do dzisiaj mam doskonałe lekarstwo i najpewniej zarażony wcześniej koronawirusem nie mam żadnych poważnych objawów.

Opisałem wyżej swoje doświadczenia, by namówić Rodaków do powrotu do naturalnych środków uodparniających organizm człowieka.
Mógłbym wyliczyć całą masę naturalnych środków antyseptycznych, ale w tej dziedzinie są stokroć lepsi ode mnie specjaliści.
Rzucę więc tylko hasłowo nazwy:
Aronia, Żurawina, Czarny Bez, Czarna porzeczka, dzika Róża, Tarnina, Czeremcha i jeszcze wiele innych.
Ich podstawową zaletą jest to, że udrażniają naczynia krwionośne w płucach - czym hamują negatywne skutki działania covid-19.
Poza tym są oczywiście antyseptyczne.

Jedynie własne wytwory dają gwarancje skuteczności, bo wiemy - co naprawdę wykorzystaliśmy.
Może jednak ktoś zacznie uczciwie robić to na skalę przemysłową.

Gdyby te pisowskie GŁUPKI nie lekceważyły polskiej gospodarki - to dwa lata temu skupili by ogromne nadwyżki Czarnej porzeczki i zamienili na ekstrakt soku.
Dziś byłoby to lekarstwo na wagę złota!