W polityce kulturalnej wymieniono patronów, ale mechanizmy sprawowania władzy i nihilizm moralny pozostał bez zmian

Moje pokolenie żyło w zupełnie innym świecie i innej kulturze - niż pokolenie współczesnej młodzieży.
Śmiem twierdzić, że było to ostatnie pokolenie wychowane w polskiej tradycji kulturowej XIX wieku.
Dzięki porównaniu mogę zauważyć plusy i minusy sytuacji obecnego pokolenia młodych Polaków.

Historię Państwa Polskiego podzielić możemy na kilka etapów - w zależności od przyjętych wytycznych.
W tym momencie podzielę Naszą historię na okres przedrozbiorowy i porozbiorowy.
W pierwszym przypadku świadomość narodową posiadała tylko szlachta i mieszczaństwo.
Dopiero Insurekcja Kościuszkowska wciągnęła chłopstwo w obręb kultury narodowej. Wcześniej chłopstwo identyfikowało się tylko z kulturą lokalną.

Otóż lata zaborów były okresem demontażu Państwa Polskiego i wymazywania Polski z kart historii.
Nie udało się to zaborcom tylko dlatego, że wybitni polscy artyści stworzyli wyjątkowe dzieła w duchu przywiązania do polskości.
Pisałem o tym wielokrotnie, że ludzie ci - byli przede wszystkim wielkimi patriotami, a sztuka była tylko bronią - którą użyli do walki o Polskę.

Pozwolę sobie też przypomnieć, że to na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie powstał zarodek :Legionów Piłsudskiego. A ojcem duchowym tego związku był Stanisław Wyspiański.


Czy dzisiaj nie są nam potrzebni artyści - podtrzymujący ducha polskości?
Dlaczego pisowski Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego - idąc tropem swoich poprzedników wymazał pojęcie sztuki z oficjalnej polityki podległego mu ministerstwa i na wzór liberałów wprowadza szowinistyczne określenie "wysoka kultura"?
Czy Polakom wystarczą manifestacje polityczne - zamiast kultury i sztuki?
Tak było w latach stalinowskich - gdy zamiast kultury - wciskano Polakom nachalną propagandę.
Kuriozalnym jest, że Piotr Gliński stawia pomniki "żołnierzy wyklętych" - gdy w tym samym czasie prowadzi politykę podobną do tej - jaką prowadzili stalinowcy - z którymi żołnierze wyklęci walczyli.

Tekst ten jest kolejnym moim ostrzeżeniem, że w polityce kulturalnej wymieniono patronów, ale mechanizmy sprawowania władzy i nihilizm moralny pozostał bez zmian.