ZAPRASZA.net POLSKA ZAPRASZA KRAKÓW ZAPRASZA TV ZAPRASZA ART ZAPRASZA
Dodaj artykuł  

KIM JESTEŚMY ARTYKUŁY CIEKAWE LINKI 2002-2009 NASZ PATRONAT KRONIKA KRAKOWA DZIŚ W POLSCE

Ciekawe strony

Niemcy 1940 - Izrael 2009 - Szokujące zdjęcia 
 
Na straży wolności: Goldman Sachs  
Gerald Celente i John Stossel rozmawiają z sędzią Napolitano o różnych, nie do końca jasnych powiązaniach, między amerykańskimi bankami i rządem USA. Największe podejrzenia budzi bank Goldman Sachs, który ma dziwną nadreprezentację we władzach rządowych. Dla przypomnienia, dodam, że pracownikiem tego banku jest były premier RP, Kazimierz Marcinkiewicz, a bank był zamieszany w spekulacje na złotówce. 
Przedsiębiorstwo holokaust 
Telewizyjny wywiad z Normanem Finkelsteinem 
Polscy "nacjonaliści" o żydach 
Po prostu zobaczcie 
Historia kontroli bankowej w USA 
Dyktatura banków i ich system zadłużający, nie są ograniczone do jednego kraju, ale istnieją w każdym kraju na świecie.  
Skazany za pestki moreli, B17  
Faszyzm w barwach demokracji 
Cała prawda o ataku z 11 września 
Jeden z filmów usułujących przedstawić prawdę i ataku z 11 września 2001 roku 
Ameryka: Od Wolności do faszyzmu 
Amerykanie zaczynają rozumieć - co się dzieje z ich krajem. O tym mówi film pod wskazanym linkiem. 
Próba upodmiotowienia obywateli za pośrednictwem internetu 
Celem serwisu jest umożliwienie obywatelom wyrażenia swojej woli w najważniejszych dla nich sprawach. 
Cała prawda o World Trade Center 
Filmik dokumentalny przedstawiający wydarzenia z 11 września 2001 roku. 
Charlie Sheen & Alex Jones on 9/11 
Znany aktor Hollywood aktor zebrał się na odwagę powiedzenia tego co myśli o 11 września 2001 roku 
Żydzi tradycjonaliści przeciwko syjonistom 
 
Kto mordował w Katyniu 
Izraelska gazeta „Maariv” z 21 lipca 1971 r. wyjawia końcowy sekret katyńskiej masakry. 
Strzeżcie się Obamy 
Kto naprawdę stoi za Barakiem Obamą? 
PAKT WOJSKOWY POLSKA - IZRAEL.  
Ewa Jasiewicz,Yonatan Shapira na spotkaniu w Krakowie 22 czerwca 2010  
Młodzież izraelska w Polsce 
Doskonały dokument o wycieczce młodzieży izraelskiej do Polski. 
Iwo Cyprian Pogonowski 
Notka wikipedii dotycząca osoby prof. Iwo Cypriana Pogonowskiego 
Strona Krzysztofa Wyszkowskiego 
Strona domowa Krzystofa Wyszkowskiego 
"patriotyzm" po 1989 roku 
komentarz zbędny 
Folksdojcz 
Fantastyczny zespół - poruszający ważne problemy społeczne stworzył bardzo dosadną piosenkę, będącą miksem wywiadu telewizyjnego z śpiewem zespołu. 
więcej ->

 
 

Projekt Nowego Amerykańskiego Stulecia - R.I.P.


Czy Projekt Nowego Amerykańskiego Stulecia (Project for the New American Century, PNAC), który odegrał tak wielką rolę dla wypromowania inwazji na Irak i dla wynikającej z troski o Izrael "globalnej wojny z terrorem", chyli się ku końcowi?

Nikt nigdzie tego nie ogłosił, a od ubiegłego roku telefony w siedzibie tej organizacji odbiera już tylko automat. Dopiero niedawno artykuł w "The Washington Post" przytoczył słowa swojego, prawdopodobnie powiązanego z PNAC, informatora - oczywiście nie ujawniając jego tożsamości - że w najbliższym czasie projekt ten "zostanie zamknięty", gdyż cele stawiane przez jego założycieli "zostały zrealizowane". Wszystko wskazuje na to, że "The Washington Post" tym razem się nie myli.

Działająca przez dziewięć lat inicjatywa PNAC, założona została przez 27 osób, wśród których znale?ć można wiceprezydenta Dicka Cheneya, szefa Pentagonu Donalda Rumsfelda i kilku innych najbardziej wpływowych "jastrzębi" pierwszej administracji George'a W. Busha. Ostatnim publicznym wystąpieniem PNAC było wydane w styczniu 2005 roku roku oświadczenie, wzywające do radykalnego zwiększenia liczebności armii Stanów Zjednoczonych oraz oddziałów piechoty morskiej w celu stworzenia odpowiedniej siły koniecznej dla wprowadzania i utrzymania "Pax Americana". Apel ten nie powinien dziwić, przecież to właśnie PNAC ma bardzo duże zasługi w promowaniu amerykańskiej dominacji nad światem.

Konstrukcja PNAC, która opierała się na trzech głównych grupach entuzjastycznie popierających plan inwazji na Irak - agresywnych nacjonalistach, takich jak Cheney, ultraprawicowych syjonistach oraz prożydowskich neokonserwatystach - zaczęła się kruszyć w niedługi czas po inwazji i obaleniu Saddama Husseina.

To właśnie wtedy neokoserwatywna część inicjatywy - redaktor naczelny "Weekly Standard" William Kristol, dyrektor PNAC Gary Schmitt, i analityk Carnegie Endowment for International Peace Robert Kagan - rozpoczęli atakowanie Rumsfelda, zarzucając mu wysłanie niewystarczająco licznej armii dla spacyfikowania Iraku i narzucenia mechanizmów tworzenia nowego państwa, tak jak to miało miejsce w Niemeczech i Japonii po II Wojnie Światowej.

Było to pierwsze z licznych pęknięć konsensusu politycznego, które - wobec wciąż pogarszającej się sytuacji w Iraku - doprowadziły do podziałów w szeregach neokonserwatywnych elit. Zwróciły się one do innych grup, takich jak liberalni interwencjoniści, z którymi opracowali liczne stanowiska i listy wzywające do budowania państwa w oparciu o wartości narodowe, do zwiększenia liczebności armii oraz do prowadzenia ostrzejszej polityki wobec Rosji i Chin.

Twórcami PNAC, który powstał w 1997 roku, byli Kristol i Kagan, którzy na krótko przed jego utworzeniem opublikowali w piśmie "Foreign Affairs" artykuł zatytułowany "Tezy Neo-reaganowskiej polityki międzynarodowej". W artykule tym wezwali Waszyngton do wprowadzenia "szlachetnej globalnej hegemonii" i utrzymania jej "tak długo, jak długo to będzie możliwe".

Wyrażając się krytycznie wobec polityki prowadzonej przez ówczesnego prezydenta Billa Clintona, autorzy artykułu skierowali go głównie do kontrolowanego przez Partię Republikańską Kongresu USA, który - ich zdaniem - przyjmował zbyt izolacjonistyczną postawę. Opinia ta wynikała w głównej mierze z wycofania się armii amerykańskiej z Somalii w 1994 roku oraz ze zdecydowanej opozycji republikanów wobec interwencji na Bałkanach, wymierzonej w prezydenta Serbii Slobodana Miloszevicia.

Takie były właśnie podwaliny ideologiczne obu założycieli PNAC, którego statut podpisali główni przedstawiciele neokonserwatyzmu, wśród nich przyszły szef kancelarii Cheneya, I. Lewis Libby; przyszły zastępca Rumsfelda, Paul Wolfowitz; pzyszły główny doradca Busha do spraw Bliskiego Wschodu, Elliott Abrams; przyszły ambasador w Afganistanie i Iraku, Zalmay Khalilzad; przyszły wysoki urzędnik Pentagonu do spraw bezpieczeństwa międzynarodowego, Peter Rodman; członek American Enterprise Institute (AEI) i przywódca duchowy neokonserwatystów Richard Perle, gubernator Florydy Jeb Bush; a także sami Cheney i Rumsfeld.

Główne założenia statutu PNAC zawarte zostały w opublikowanych w 2000 roku, w niedługi czas od powstania projektu, raportach "Odbudowa Bezpiecznej Ameryki" oraz "Dzisiejsze Zagrożenia". Raporty te były częścią prowadzonej przed wyborami prezydenckimi debaty dotyczącej kierunków polityki międzynarodowej. Dokumenty te były w znacznej mierze rozwinięciem tez zawartych w niechlubnym dokumencie "Defense Planning Guidance", przygotowanym pod kierunkiem Cheneya w 1992 roku, gdy pełnił on funkcję sekretarza obrony w administracji George'a H. W. Busha.

Dokument ten został opracowany głównie przez ówczesnego podsekretarza obrony, Wolfowitza, Libby'ego, Khalilzada, i obecnego zastępcę doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego, J.D. Croucha. Narodzinom asystował również Perle wraz z grupą podobnie myślących specjalistów od spraw bezpieczeństwa i obrony. Twórcy tego dokumentu postulowali nowy porządek świata oparty o "szlachetną dominację jednego supermocarstwa" (Stanów Zjednoczonych), z którego wyeliminowany zostanie "kolektywny internacjonalizm". Głosili oni, że dla zapewnienia dominacji Waszyngtonu, zwłaszcza w Euroazji, konieczne jest tłumienie - w razie konieczności przy użyciu siły - wszelkich ruchów mogących doprowadzić do pojawienia się regionalnego lub globalnego rywala.

Głównym zadaniem PNAC było podtrzymywanie i propagowanie tych poglądów poprzez wydawanie raportów, pisanie oświadczeń i listów sygnowanych przez najwyższych przedstawicieli prawicy, oraz przez ciągły strumień artykułów i esejów nagłaśniających ideologię neokonserwatyzmu. Głównymi narzędziami propagndy były: pismo "Kristol Weekly Standard", Fox News, "The Washington Times", oraz redakcyjne strony "The Wall Street Journal". W ten sposób formowano debatę wokół pewnych ważnych dla PNAC zagadnień, wykorzystując do tego środki masowego przekazu.

W tym sensie PNAC mógł być rzeczywiście postrzegany jako inicjatywa istniejąca jedynie na nagłówkach listów. Celem projektu było jednak dążenie do wypracowania wspólnych stanowisk w ramach określonej orientacji politycznej, i prezentacja ich szerokiej opinii publicznej.

Fakt, że wielu spośród pracujących w PNAC ludzi - ostatnio dyrektor tego projektu Schmitt - zostało zatrudnionych w dużo większym American Enterprise Institute, który mieści się zaledwie pięć pięter powyżej siedziby PNAC, doskonale obrazuje złożoność i wielopoziomowość sieci neokonserwatywnych think-tanków. Niezależnie od wszystkiego, to właśnie PNAC był pierwszym, który już w 1998 roku publicznie nawoływał do "zmiany reżimu" w Iraku przy użyciu siły i we współpracy z Irackim Kongresem Ahmada Chalabiego. Sam Chalabi odegrał pó?niej kluczową rolę w kampanii propagandowej przeciwko Saddamowi Husseinowi, która doprowadziła w 2003 roku do inwazji na Irak.

Prawdopodobnie jednak najważniejszym z listów opublikowanych przez PNAC był ten wysłany do prezydenta Busha 20 września 2001 roku, w zaledwie dziewięć dni po atakach z 11 września. Poza zawartym w nim wezwaniem do odsunięcia od władzy Talibów oraz wydania wojny Al-Kaidzie, autorzy listu proponowali rozpoczęcie zakrojonej na szeroką skalę "wojny z terroryzmem". W szczególności wzywali oni do odcięcia pomocy dla Autonomii Palestyńskiej rządzonej przez Jasera Arafata, do zniszczenia organizacji Hezbollah, do prowadzenia twardej i agresywnej polityki wobec Syrii i Iranu oraz, co najważniejsze, do jak najszybszego obalenia Husseina, niezależnie od jego udziału w atakach 11 września czy współpracy z Al-Kaidą.

"Nie można wykluczyć, że rząd Iraku udzielił w ten czy inny sposób pomocy w przeprowadzeniu niedawnego ataku na Stany Zjednoczone", napisano. "Ale nawet jeśli dowody będą przeczyć tezie, że Irak był bezpośrednio zaangażowany w zamach, jakakolwiek strategia mająca na celu eliminację terroryzmu i jego sponsorów, musi w sobie zawierać dążenie do odsunięcia Saddama Husseina od władzy. Niepodjęcie takich działań będzie pierwszą i być może decydującą porażką w wojnie z międzynarodowym terroryzmem".

List ten został podpisany przez 38 neokonserwatystów waszyngtońskich, znale?li się wśród nich Kristol, Kagan, Perle, Woolsey, Eliot Cohen, prezydent Centrum Polityki Bezpieczeństwa Frank Gaffney, były minister edukacji William Bennett, komentator prasowy Charles Krauthammer i dyrektor Fundacji na Rzecz Obrony Demokracji Clifford May. Stali się oni jednymi z nabardziej nieprzejednanych zwolenników inwazji na Irak, działających poza administracją prezydenta Busha.

Siedem miesięcy pó?niej, PNAC opublikował kolejny list, podpisany w większości przez te same osoby, w którym namawiał Busha do zintensyfikowania przygotowań do inwazji na Irak, zerwania wszelkich relacji z Arafatem i Autonomią Palestyńską oraz udzielenia pełnego poparcia premierowi Arielowi Szaronowi w zdławieniu powstania palestyńskiego.

"Prowadzona przez Izrael wojna z terroryzmem jest również naszą wojną. A zwycięstwo Izraela jest ważną częścią naszego zwycięstwa", napisano w liście. "Kierując się moralnymi i strategicznymi przesłankami powinniśmy wraz z Izraelem zwalczać terror na świecie". Bush zastosował się do instrukcji w niespełna dwa miesiące pó?niej.

Ten okres, od 20 września 2001 roku do pierwszych miesięcy 2003 roku, czyli najgorętszego okresu kampanii propagandowej przed inwazją na Irak, można nazwać "złotym wiekiem" w działalności inicjatywy PNAC. Potem było już tylko gorzej, głównie z powodu nieporozumień, do których coraz częściej dochodziło w grupie najbardziej zatwardziałych konserwatystów będących trzonem PNAC. Spory dotyczyły posunięć Rumsfelda w Iraku i prowadzonej przez niego polityki w Pentagonie, szukania przyczyn niepowodzeń "demokratyzacji" zamieszkałych przez Arabów krajów Bliskiego Wschodu, planu wycofania się Izraela ze Strefy Gazy, polityki prowadzonej przez Stany Zjednoczone w stosunku do Chin, a ostatnio działań administracji wobec irańskiego programu badań nuklearnych.

Wszystkie te rozbieżności muszą znacznie utrudniać dojście do porozumienia, wypracowanie jednolitego stanowiska i pisanie wspólnych listów dotyczących polityki międzynarodowej.
2 lipiec 2006

Jim Lobe 

  

Archiwum

Odwaga cywilna
czerwiec 28, 2005
Moje post scriptum
kwiecień 3, 2006
Romuald Szeremietiew
Bronię ojca Hejmo
kwiecień 28, 2005
Artur Łoboda
Coś dla ducha - Boże Narodzenie 2005
grudzień 27, 2005
zaprasza.net
Żeby moje zwłoki nie były przenoszone do Polski
kwiecień 16, 2003
Izrael Szamir "PaRDeS - studium kabały". Część II: Eseje. Rozdział 15
maj 21, 2006
Israel Adam Shamir
"Czarne owce" w szeregach przedstawicieli Polonii
padziernik 23, 2003
Nicea to pomyłka
luty 4, 2004
PAP
Czwarta władza
SOBCZAK i SZPAK

styczeń 6, 2004
http://angora.pl
Mit Kalifatu Swiatowego Terroru?
luty 14, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
Bankrucja Największym Zagrożeniem USA
styczeń 25, 2008
Iwo Cyprian Pogonowski
To działo się w Polsce komunistycznej WYROK ŚMIERCI ZA POSIADANIE RADIA
sierpień 15, 2002
WW
Czekiści w natarciu
lipiec 14, 2006
Stanisław Michalkiewicz
Auschwitz
styczeń 28, 2005
Najlepsi mecenasi kultury nagrodzeni
wrzesień 16, 2002
PAP
Pod ochroną Wymiaru Bezprawia
grudzień 4, 2003
http://www.gazetapoznanska.pl
Klęska Ameryki
kwiecień 4, 2003
Andrzej Kumor
Soros jako autor nowej książki
sierpień 27, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
Sadzawka Mamilli
styczeń 28, 2008
Izrael Szamir
Pokłosie SB
maj 30, 2005
dr Leszek Skonka
więcej ->
 
   


Kontakt

Fundacja Promocji Kultury
Copyright © 2002 - 2012 Polskie Niezależne Media