GITAROWY BLUES W OTWOCKU - Wtedy brzmiałem nutą muzyczną, bardzo rozśpiewany...

Zygmunt Jan Prusiński


Gdybym nie wyjechał z Otwocka w 1975 roku, dalej byśmy grali i śpiewali...

Poświęciłem ci w książce W OGRODZIE NORWIDA wiersz na str. 19, a wiersz nosi tytuł Gitarowy blues...



GITAROWY BLUES

Andrzejowi Pokropińskiemu


Gitara i blues, to moje życie,
niedużo napisałem piosenek
w metrum cztery czwarte,
więcej lirycznych ballad
i rockowych więcej -
to było tak dawno
szyszki je ocieplają w gaju.

Wiedeń był dla mnie urodzajem -
śpiewałem w Monachium,
Hamburgu, Londynie, Barcelonie
- jakaż różnica teraz
zakopany po uszy w literaturze,
a przecież ten gitarowy blues
w uszach mi brzmi soczyście,
muszle otwierają się
w tej chóralnej pokucie.

Gitara i blues
i nieme wspomnienia,
kiedy to mój przyjaciel
grał na harmonijce ustnej -
jakaż to była potrzeba
że sosny w Otwocku
wchłaniały naszą muzykę,
tak bardzo blisko
dziewczynom z nieba...


27.11.2013 - Ustka
Środa 16:31




W TOBIE ŻYŁA MUZYKA

(Andrzejowi Pokropińskiemu
za młode lata razem w muzyce)


Jak obliczyłem to 42 lata
tyle minęło nam - jakby mur był
pomiędzy nami zbudowany
nie do przebycia Andrzeju.

Tylko wspomnienia czasem
z tamtych lat jakby przez mgłę
bo człowiek nie jest w stanie
zapamiętać wszystkiego...

Wczoraj rozmawiałem z Marylą
twoją siostrą - i okazuje się
że gitarzysta Andrzej Baliński zmarł
na początku tego roku - nie wiem
czy w Paryżu czy w Otwocku.

Pozostałem ja w smutnej oprawie
rozsypały się kamyki szaro-złote
na stole - zbierałem je na wyprawie
tudzież w wierszach pisałem o was
jakby poturbowany młodością...

A przecież "Chłopcy z Przedmieścia"
istnieli - zamieniając się w ptaków
niczym każdy z osobna w skale
zapisywał rytmy z lat sześćdziesiątych
- basista Waldek Rybak w Chicago
do tej pory gra drzewom na cmentarzu.

...Nic nie zostaje z nas - jedynie Słowo...


29.8.2017 - Ustka
Wtorek 08:08.

Wiersz z książki "Chłopcy z Przedmieścia"


Dzisiaj Dzień Zaduszny Andrzeju - a mnie pozostało o nas pisać książkę, czym była ta nasza Przyjaźń w Muzyce., w Otwocku...




DZIEŃ POGRZEBU


Przyjazd do Otwocka w deszczu
zardzewiały zegar na wieży stacji
pokazuje ten sam czas - (8:10)...

Ruszam się po obiekcie
wewnątrz i na zewnątrz
zaznaczam fotografią to co interesujące
połączone z tamtym minionym czasem
co jeszcze pozostało w mej pamięci.

Tych kilka zdjęć jako dowód
że bylem tu (po 42 latach) nieobecny -
a deszcz jakby się chciał ze mną zaprzyjaźnić
ale po co liczyć krople - i tak spadną
na moje buty - na mój kapelusz
czy na płatki liści i kwiatów.

Nikt mnie nie wita -
słowo mężczyzny czasem zawodzi
jak ten zegar co ciągle ten sam czas pokazuje -
jest mi zupełnie obojętne - ja przyjechałem
by się spotkać (po dwóch stronach
życia i śmierci) - tam Andrzej
ja przed tą granicą - więc są dwa brzegi
brzeg przed i brzeg po - z brzegu do brzegu
z wyjącym żalem w środku - i nikt tego nie słyszy
deszcz kropi - zegar stoi - szczegóły ważne i mniej ważne
tylko nie ma się o co zaczepić żeby było lepiej i cieplej...

Andrzej nie czuje wiatru -
nie widzi stada gołębi które czekają
by im skruszonego chleba rzucić
wszystko jakby po swojemu zajęte -
poukładane jak książki w bibliotece
jak nuty na pięciolinii.

Wiesz co Przyjacielu?
Zygmunt umie myśleć ale tylko w poetyckim świecie.


2.9.2017 - Warszawa Zachodnia
Sobota 20:29

Wiersz z książki "Chłopcy z Przedmieścia"