Arytmetyka sił w drugiej wojnie światowej w Europie była wynikiem decyzji Polaków w czasie pertraktacji z Hitlerem rozpoczętych w dniu 5 sierpnia 1935, kiedy Hitler oświadczył, że stosunki z Polską są dla Niemiec pierwszorzędnej wagi a zwłaszcza pakt anty-sowiecko kooperacja sił wojskowych etc.
Wcześniej w czasie pobytu w więzieniu w Landsbergu w Bawarii, w 1925 roku, kiedy Hitler dyktował Rudolfowi Hess’owi treść książki „Mein Kampf” otrzymał on pouczenia od generała majora w stanie spoczynku, profesora geopolityki Karla Ensta Haushofera (ur. w 1869). Generał Karl Hauhoer popełnił samobójstwo 10go marca 1946 z powodu poczucia współwiny w formułowaniu planów Hitlera, których wykonanie doprowadziło Niemcy do katastrofy w 1945 roku u progu epoki nuklearnej i tym samym zniszczenie niemieckich ambicji imperialnych.
W 1925 roku Hitler był więziony w Landsbergu w Bawarii za jego nieudany pucz w Monachium w listopadzie 1923. W więziennej celi podczas sześciu godzin wykładów, Haushofer tłumaczył Hitlerowi konieczność ekspansji Niemiec na wschód na żyzną Ukrainę i stworzenie etnicznie czysto niemieckiego terenu od Renu do Dniepru oraz zdominowanie Rosji w ramach imperium niemieckiego od „Renu do Władywostoku.” Miał się to odbyć za pomocą paktu z Japonią i układowi z Polską zdominowania Polski tak żeby Hitler mógł zmobilizować w Polsce ponad trzy miliony żołnierzy do ataku na Związek Sowiecki.
W celu poprawy stosunków z Polska w dni 31 sierpnia 1936 Niemcy zapłaciły Polsce w złocie za tranzyt przez Pomorze do Prus Wschodnich. W dniu 25 listopada Niemcy podpisały z Japonią Pakt Anty-Kominernowski przeciwko Związkowi Sowieckiemu. Natomiast rząd polski zastosował się do taktyki marszałka Józefa Piłsudskiego, który nakazał rządowi polskiemu: „lawirujcie między Niemcami i Rosją jak długo będzie to możliwe a następnie w razie potrzeby wciągnijcie do wojny resztę świata.”
W 1939 roku do dnia 26 stycznia, kiedy Polska odrzuciła przystąpienie do aktu z Niemcami, Hitler miał plan ataku na Rosję zachodu za pomocą 220 dywizji niemieckich, 100 dywizji polskich i 80 innych członków Paktu AntyKominternowskiego w Europie oraz ze wschodu przez 200 dywizji japońskiej Armii Kwantungu, czyli razem 600 dywizji przeciwko 170 dywizjom
Sowieckim. Sowieci szybko powiększali Armię Czerwoną mobilizując dalszych 225 dywizji, Odmowa Polski uczestniczenie w niemieckiej inwazji Związku Sowieckiego wywołała konsternację w Berlinie i wściekłość Hitlera.
Konsternacja ta trwała do dnia 10 go marca 1939, kiedy Stalin wygłosił przemówienie nadawane przez radio na 18 zjeździe Sowieckiej Partii Komunistycznej w Moskwie. Stalin w tym przemówieniu zaprosił Hitlera do współpracy, która zaowocowała w dniu 22-go sierpnia 1939 podpisaniem paktu Ribbentrop-Mołotow, który to pakt był zdradą paktu Niemiec z Japonią z 1936 roku. Równocześnie z inicjatywy Stalina od 20 do 25 sierpnia niedaleko kolei trans-syberyjskiej odbyła się wieka bitwa nad rzeką Kalką koło miasta Kalkhimgol, w której poległo około 20,000 Japończyków i 10,000 żołnierzy sowieckich.
Zdrada Japonii przez Niemcy spowodowała pertraktacje Japonii z Moskwą oraz doprowadziła do całkowitego odstąpienia Japonii od wojny przeciwko Związkowi Sowieckiemu w dniu 16go września 1939. Dało to Związkowi Sowieckiemu wolną rękę żeby po likwidacji front japońskiego uderzyć na Polskę 17 września, 1939. Z tego powodu data 17go wrześnie nie jest przypadkowa. Natomiast w atak niemiecki na Związek Sowiecki w lecie 1941, dokonany bez udziału sił polskich spowodował coroczny brak ponad miliona żołnierzy po stronie niemieckiej na wschodnim froncie gdzie Sowieci mieli o około 50% więcej żołnierzy niż Niemcy.
Hitler od dawna nawiedzony chorobą Parkinsona nie mógł opanować trzęsienia się jego lewej ręki i śpieszył się w strachu, że nie dokona swojej misji życiowej i nie stworzy Wielkich Niemiec na następne 1000 lat. Fakt ten dobrze opisał profesor Kamil Dziewanowski w książce „Wojna za Wszelką Cenę” („War at Any Price”), w której autor ten cytuje jak Hitler wyrażał się o Rosji jako „Afryce Niemiec” a o Rosjanach jako „murzynach, niewolnikach niemieckich.”
Straty na terenie Związku Sowieckiego w czasie DWŚ tej wojny wyniosły 26.6 milionów ofiar. Straty w Polsce 5.6 do 5.8 milionów ofiar podczas gdy armia niemiecka straciła 5.3 milionów zabitych żołnierzy, plus ofiary bombardowań miast niemieckich. Według książki A. Nagórskiego pod tytułem „The Greatest Battle” Simon & Schuster, New York 2007, bitwa o Moskwę była bez wątpienia największą bitwą w historii świata, w której uczestniczyło siedem milionów żołnierzy w mundurach.
W czasie bitwy o Moskwę w fazie obronnej zginęło 958,000 Rosjan oraz 938.500 rannych, czyli straty sowieckie wynosiły 1,896,500 do 7go stycznia 1942, czyli straty Armii Czerwonej w wysokości około milion trzysta tysięcy i Wehrmacht’u około 615,000. Natomiast w bitwie pod Stalingradem od 17go lipca 1942 do 2-go lutego 1943 walczyło po obydwu stronach w sumie 3,6 miliona umundurowanych żołnierzy. Związek Sowiecki stracił ok. 480,000 zabitych i 650,000 rannych plus 40,000 cywilów. W sumie obydwie strony straciły 912,000 zabitych pod Stalingradem, w porównaniu do sumy strat w bitwie pod Moskwą 2,5 miliona.
Istnieje pogląd, że Hitler przegrał wojnę głównie w bitwie pod Moskwą a następne jego klęski były skutkami tej decydującej bitwy, która w publicznej świadomości właściwie nie istnieje z rozmaitych powodów. Bitwa pod Moskwą pozostaje w cieniu bitew pod Stalingradem i pod Kurskiem mimo tego, że doprowadziła ona Hitlera w dniu 20 lutego 1942 roku do wydania rozkazu o ludobójstwie ludności żydowskiej pod niemiecką okupacją w przeciwieństwie do czteroletniego planu Hitlera wydanego w euforii zwycięstwa na Francją dwa lata wcześniej i szczegółowo opracowanego przez Eichmann’a jako „Projekt Madagaskar” dostępny na Internecie.
Zwycięstwo Hitlera nad Francją w 1940 roku doprowadziło Stalina, według Nagórskiego, do wielkiej wściekłości, ponieważ wierzył on, że zdobywanie Linii Maginota przez Niemców będzie długo trwało i da Związkowi Sowieckiemu szanse na odbudowę korpusu oficerskiego osłabionego czystkami, w których dokonano egzekucji 44,000 doświadczonych oficerów Armii Czerwonej z marszałkiem M. Tuchaczewskim na czele. Tymczasem zwycięstwo nad Francją w 1940 roku dawało Hitlerowi możliwość ataku na Związek Sowiecki już w lecie 1941 roku mimo tego, że Stalin dostarczył Hitlerowi masowe transporty dostaw strategicznych i przyłączył się do niemieckiego ludobójstwa polskiej inteligencji.
Stalin nakazał egzekucje Polaków według listy katyńskiej sporządzanej przez Berię od 3-go października 1939. Nic dziwnego że później oficerowie NKWD mówili Polakom o zbrodni katyńskiej jako o wielkim błędzie Moskwy. Naturalnie, na polskim oporze przeciwko Niemcom głównie skorzystał Związek Sowiecki, ale nigdy oficjalnie nie uznał tego faktu. Tak, więc
układ sił w Drugiej Wojnie Światowej w Europie był by katastrofalny dla Moskwy gdyby Polska pozwoliła rządowi Hitlera użyć jako mięso armatnie trzy i pół miliona ludzi zmobilizowanych w Polsce.
www.pogonowski.com
|
