Święty Janie Pawle II, kochałeś Ojczyznę
jak syn jasności matkę gołębiego serca.
Czy w pracy w słońcu, czy potem w bieli,
bukietem czystych uczuć ją obdarzałeś.
Gdy odwiedziłeś Kielce jako Pielgrzym z wysoka,
Twe Miłości światło zabłysło, kiedy nasz kraj
nazwałeś słodkim imieniem, a jego dzieci
okryłeś płaszczem braterstwa, przyciągając do siebie.
Ten żywy obraz odwiedza mnie niczym gość powszedni,
napełnia ufnością w majowe jutro,
odradza jak hojny deszcz spragnioną zieleń,
oświetla drogę, ku temu co wzniosłe.
