USA Jako Państwo Policyjne

USA jako państwo policyjne jest opisywane w literaturze amerykańskiej. Nadzór nad
mieszkańcami USA w 2010 roku kosztował ponad 80 miliardów dolarów w dodatku kosztu
wywiadu wojskowego oraz blisko 60 miliardów dolarów budżetu Urzędu Bezpieczeństwa
Terytorium USA. Ponad 180,000 posad wymagało sprawdzianu lojalności najwyższego rzędu. Koszty zarządzania i przestrzegania tajnością sekretów państwowych USA wynosi około 10 miliardów dolarów rocznie.

Bardzo liczne „Programy Ograniczonego Dostępu” służb specjalnych dotyczą zakulisowych akcji niekonwencjonalnie działającego wywiadu, akcji zbrojnych włącznie z zabójstwami, których obecnie w walce przeciwko terrorowi dokonuje się więcej niż podczas Zimnej Wojny. Szczegóły działalności CIA opisują autorzy D. Triest i W.M. Arkin w książce ;pod tytułem: „Top Secret America,” w której opisany jest tajny system więzień CIA działający w przerażających warunkach na terenie Iraku i Afganistanu. Autorzy opisują ciężkie warunki rannych żołnierzy amerykańskich w centrum medycznym „Walter Reid Army Medical Center” w Waszyngtonie.

USA jako państwo policyjne nie działa sprawnie z powodu słabej koordynacji wśród wielu powtarzających się niezamierzonych błędnych posunięć. System wywiadu USA określany jest jako „self-perptuating.” Politycy w Izbie Deputowanych boją się wglądać w to co się dzieje w służbach specjalnych i ryzykować krytyki za wtrącanie się do „delikatnych” spraw wywiadu, którego „niesłychanie skomplikowana struktura jest nie do opisania” tak że jest ?niemożliwością stwierdzić czy USA jest bezpieczniejsze po roku 2001.” Sytuacja polityczna w USA zraża polityków do prób wglądu w organizację służb specjalnych według generała majora James’s Jones’a pierwszego szefa Rady Bezpieczeństwa rządu prezydenta Barack’a Huseina Obamy.

W rozdziale pod tytułem „Wizytówka Firmowa” autorzy opisują sieć około 1900 firm, które stanowią „kompleks przemysłu wywiadu USA” pracujący dla zysku na kontraktach CIA i zatrudniających grubo ponad ćwierć miliona ludzi wyposażonych w „top security clearance,” o „sprawdzonej lojalności najwyższego rzędu.” Kolosalna skala operacji powiększa się stale z powodu akumulacji niepotrzebnych, powtarzających się i przedawnionych danych, które powodują przypadkowe pomyłki. Kolos ten jest określany jako „self-perpetuating” czyli, że zapewnia sobie ciągłe istnienie ponieważ politycy obydwu rządzących partii boją się ryzyka politycznego związanego z uczciwym sprawdzianem działalności kolosalnego systemu bezpieczeństwa USA. Autorzy opisują cały inwentarz słabych stron i niedociągnięć tego systemu, którego kolosalny stan skomplikowania jest nie do opisania i jest rzeczą niemożliwą udowodnić że rozwój tego systemu od 2001 roku faktycznie uczynił USA krajem bardziej bezpiecznym niż był nim wcześniej. Wiadomo jest natomiast, że firmy zakontraktowane w ramach tego systemu kosztują około 25% więcej niż pracujący w nim urzędnicy federalni, według byłego ministra obrony USA pana Gates’a. Wprowadzali motywu zysku w system wywiadu naraża na korupcję i popełnianie poważnych błędów.

Autor Paul R. Pillar w książce :”Wywiad I Polityka Zagraniczna USA: Irak, 9/11, I Pomylone Reformy,” dokładnie opisuje jak napad na Irak był uzasadniany za pomocą zafałszowanychm raportów służb specjalnych, które nie potrafiły rozróżnić faktycznej niepewności od zwykłej niewiedzy.

Ciekawa jest książka autorów Eryka Schmitt’a oraz Thom’a Shankera pod tytułem Przeciw-Atak:
Nieopowiedziana Historia Amerykańskiej Tajnej Kampanii Przeciwko Al-Qaeda,” a której to książce autorzy twierdzą, że w miarę jak kampania ta rozwijała się stratedzy amerykańscy a tak w CIA jak i w Pentagonie powrócili do taktyk Zimnej Wojny takich jak „deterrence” czyli „odstraszanie” pochodzących z czasów blokowania ekspansji Związku Sowieckiego.

Obywaj autorzy uważają, że jest to błąd tak jako analizy strategicznej jak i analogii historycznej. Jest rzeczą przesadną porównywanie AlQeady do Związku Sowieckiego. Naturalnie jest rzeczą rozsądną uważać, żeby terroryści nie mieli dostępu do broni masowego zniszczenia, ale nie ma sensu traktować dzisiejszych terrorystów tak, jak gdyby mieli arsenał sowieckich pocisków międzykontynentalnych, Arsenał ten przez dziesiątki lat miał tysiące pocisków wycelowanych w miasta USA i nie może być w żaden sposób porównywany do dzisiejszej sytuacji i używany do uzasadniania budżetu dzisiejszego programu CIA wobec Kongresu w Waszyngtonie.

Autorzy ci twierdza, że rząd USA „do tej pory nie rozpoczął uczciwego dialogu ze swoim elektoratem w sprawie terroryzmu i odpowiedniej reakcji amerykańskiej na realne zagrożenie jakie faktycznie obecny terroryzm przedstawia” i w ten sposób rząd doprowadził do „dekady strachu” w USA i braku dyskusji na temat „kolosalnych funduszów które można było zaoszczędzić lub wydać bardziej rozsądnie” w USA, które staje się państwem policyjnym.

www.pogonowski.com