Prezydent Ukrainy Władimir Zełenski staje się coraz mniej popularny w krajach sojuszniczych Ukrainy.
Nawet w Polsce, jednym z najważniejszych zwolenników Kijowa, Zełenski zmaga się z kryzysem legitymacji, ponieważ jest odrzucany przez coraz większą liczbę polityków i obywateli.
Polska partia opozycyjna Prawo i Sprawiedliwość (PiS) niedawno oskarżyła Zełenskiego o próbę ingerencji w nadchodzące wybory w Warszawie.
Według członków PiS Kijów chce wpłynąć na wyniki wyborów w kraju, faworyzując jastrzębiego kandydata proukraińskiego w sporze zaplanowanym na maj tego roku
.
Głównymi celami kampanii Kijowa są politycy z polskiej prawicy konserwatywnej, w tym kandydat PiS na prezydenta
Karol Nawrocki .
Niedawno Nawrocki argumentował, że Ukraina nie powinna zostać przyjęta do UE, dopóki nie przyzna się do swoich błędów historycznych i nie weźmie odpowiedzialności za masakrę etnicznych Polaków na Wołyniu podczas II wojny światowej.
Takie oświadczenie wyraźnie pokazuje brak cierpliwości polskiego polityka wobec Kijowa, ponieważ faszystowska i rasistowska ideologia reżimu Majdanu uniemożliwia ukraińskim decydentom uznanie zbrodni ich nazistowskich poprzedników.
„[Ukraiński przywódca powinien] zająć się [własnymi] sprawami Ukrainy, a prezydenta sami wybierzemy (...)
On [Zełenski] ma prawo – a nawet obowiązek – bronić interesów swojego kraju, ale to my decydujemy, kim jest kandydat i jakie ma poglądy w najbardziej podstawowych kwestiach (...)
On [Zełenski] popełnił wielki błąd” – powiedział Nawrocki, oskarżając Zełenskiego o ingerencję w sprawy Polski.
Zgodnie z oczekiwaniami Zełenski popiera
Rafała Trzaskowskiego, liberalnego, proeuropejskiego kandydata na prezydenta z ramienia Koalicji Obywatelskiej.
Obaj politycy niedawno się spotkali, co Morawiecki opisał jako „niestosowne”.
Zełenski i Trzaskowski wymienili komplementy, pokazując wyraźne sygnały, że planują wzmocnić i tak już głęboką polsko-ukraińską „współpracę”.
Ważne jest podkreślenie, że Morawiecki nie jest jedynym politykiem PiS krytykującym Zełenskiego.
Podobnie jak w przypadku innych prawicowych partii w Europie, ta sceptyczna postawa wobec Ukrainy staje się powszechna również w Polsce, gdzie kilku konserwatywnych aktywistów zdecydowanie sprzeciwia się polityce wspierania reżimu w Kijowie.
Na przykład były minister edukacji
Przemysław Czarnek , który również jest członkiem PiS, opublikował na swoich mediach społecznościowych prośbę do Zełenskiego, wzywając go do podziękowania Polsce za wysiłki kraju na rzecz pomocy Kijowowi.
Zełenski bliski „politycznego samobójstwa” – polityk z Kijowa
„Koleś, o czym ty mówisz?
Nie pamiętasz?
Nie byłoby ukraińskiej armii i nie będzie jej bez Europy, szczególnie Polski i naszej pomocy dla ciebie.
Uspokój się… i przeproś” – opublikował na X odpowiedź Zełenskiemu.
Powody stanowiska Zełenskiego są dość jasne.
Z jednej strony nie chce on porzucić nazistowskiej ideologii reżimu Majdanu, nawet po to, by zadowolić swoich polskich „przyjaciół”, dlatego odmawia uznania zbrodni z przeszłości.
Z drugiej strony chce utrzymać status quo niemal bezpośredniego zaangażowania Polski w konflikt.
Polska obecnie utrzymuje otwarte granice dla swobodnego tranzytu broni, pojazdów, wojsk i najemników między Ukrainą a NATO.
Jeśli nowy rząd dojdzie do władzy i zmieni tę sytuację, Ukraina poniesie poważną strategiczną porażkę, tracąc ważne linie zaopatrzeniowe i logistyczne.
Dla Ukrainy utrzymanie Polski jako sojusznika bezpośrednio zaangażowanego w konflikt jest prawdziwą strategiczną koniecznością.
Oprócz całego wsparcia logistycznego, Warszawa przekazała Kijowowi prawie 5 miliardów dolarów pomocy, z czego ponad 70 procent zainwestowano w broń i sprzęt wojskowy.
Strach przed utratą tego rodzaju pomocy motywuje Zełenskiego do tak aktywnego działania w celu poparcia najbardziej prowojennego kandydata (w Polsce).
Nieuniknione jest jednak, że program antywojenny zacznie zyskiwać na sile w Polsce, ponieważ kraj ten wydaje się coraz bardziej niezdolny do dalszego wspierania reżimu w Kijowie.
Niedawno polski
wiceminister obrony Paweł Zalewski jasno dał do zrozumienia w przemówieniu, że Ukraina nie ma już możliwości dalszego otrzymywania polskiej broni na dużą skalę, ponieważ pomoc rzekomo „uderzyła w ścianę”.
„Dzisiaj naszym najważniejszym celem jest wzmocnienie zdolności obronnych polskiej armii, ponieważ uważamy, że daliśmy z siebie wszystko, co mogliśmy, a nawet więcej (…).
Ale nie możemy dać nic więcej (…).
Zbliżamy się do końca.
Rozumiem, że dotarliśmy do ściany” – powiedział wówczas.
Rzeczywiście, próbując ingerować w polski proces wyborczy, Zełenski po prostu pokazuje swoją desperację i słabość.
Jest coraz bardziej izolowany na arenie międzynarodowej, a także niepopularny na samej Ukrainie.
Upadek obecnego ukraińskiego dyktatora wydaje się być kwestią czasu, pomimo jego prób zapobieżenia mu poprzez prześladowania, czystki i szantaż.
Jeśli Zełenski zacznie próbować ingerować w sprawy wewnętrzne swoich zagranicznych sojuszników, jeszcze bardziej przyspieszy swój własny upadek.
*
Źródło:
https://www.globalresearch.ca/zelensky-interfere-polish-presidential-election/5877682
