Polska to nasza zróżnicowana kultura

Całe życie słyszę utyskiwania rodziny i znajomych na społeczeństwo polskie.
W czasie ostatniej podróży rzez Włochy, wielokrotnie słyszałem uwagi, że tam nie ma tylu pijaków - co u nas.
Ja sam - nieraz będę przytaczał różnice w poziomie kultury osobistej cudzoziemców i Polakow nie dla tego, że chciałbym obrażać Rodaków, ale by uświadomić, że stopniowo przyzwyczaili się do takiego poziomu chamstwa, iż powstaje poważna wątpliwość - czy ten Kraj jest jeszcze Polską. Albowiem Polska - to w pierwszym rzędzie zespół czynników kulturowych, które nas łączą.

To - co stało u podstaw bujnego rozwoju Rzeczypospolitej Obojga Narodów Polski i Litwy - z biegiem czasu zostało zaprzepaszczone i doprowadziło do wielu konfliktów - w okresie odradzania się Rzeczypospolitej w 1919 roku. Zamiast współpracy Polaków, Białorusinów i Ukraińców - toczyły się bratobójcze walki, które do niczego dobrego - nie prowadziły.
Również federalizacji Drugiej Rzeczypospolitej realizowana była w bardzo okrojonej formie.
Ale dotrzymano wtedy zobowiązań wobec Ślązaków i i oddano im autonomię.

Ponieważ większość Polaków nie ma pojęcia o historii Śląska to przypomnę, że w sensie rzeczywistym Śląsk dołączony został do Polski dopiero w 1919 roku - w wyniku Powstań Śląski i na wyraźne życzenie Ślązaków.
Od końca IX wieku do końca wieku XII Śląsk był w granicach Państwa Polan. Ale potem nastąpiło Rozbicie Dzielnicowe i kolejni księcia śląscy próbowali sięgnąć po władzę nad Polską.
Na początku XIII wieku Władysław Łokietek podjął walkę o koronę polską z tytularnym Królem Polski - Janem Luksemburskim - królem Czech.
Większość książąt śląskich opowiedziała się za prawowitym następcą tronu, a więc Luksemburczykiem.
(Kazimierz Wielki zapłacił na koniec Czechom za oddanie praw do tronu polskiego.)
Historia nie jest jednoznaczna i bez jej rozumienia - popełnia się dziś karygodne błędy.
Pamiętać jeszcze należy, że w XIII wieku różnice kulturowe były dużo mniejsze niż dziś, a i języki były sobie bliższe.
Od Trzynastego wieku do poloowy wieku XVIII - Śląsk znajdował się w obrębie Czech, a w konsekwencji tego pod panowaniem habsburskim.
Nastąpiła wtedy poważna germanizacja śląska w duchu habsburskim. Do dziś dnia - znajdujemy pozostałości kulturowe z tamtych czasów. Zarówno w stylu budownictwa - jak też lokalnych wierzeniach.

W 1740 roku - po przegranych wojnach Cesarstwa Habsburgów, Śląsk został przejęty przez Prusy.
Od tego czasu prowadzona była silna germanizacja w negatywnym tego słowa znaczeniu.
Przeciwko takiej polityce opowiedziała się część śląskiej inteligencji i uświadamiała swoich rodaków - w duchu przynależności do przyszłej - odrodzonej Polski.
Konsekwencją tej działalności były Powstania Śląskie i włączenie części Śląska do Drugiej Rzeczypospolitej.
W nagrodę za taką postawę Śląsk posiadał autonomię, choć realnie tylko na papierze - bo sanacyjny wojewoda nie za bardzo liczył się z tym faktem.

Druga wojna światowa rozpoczęła się od masowych - niemieckich mordów na Ślązakach i wypędzeniach.
Nie dziwi więc, że znaczna część z tych - którzy pozostali - dla własnego bezpieczeństwa podała pochodzenie niemieckie.
Nie zdawano sobie sprawy, że jest to pułapka, która prowadzi w konsekwencji do wcielenia Ślązaków do armii niemieckiej.
Spowodowało to po wojnie krwawy odwet komunistów na Ślązakach. Wielu z nich trafiło do obozów koncentracyjnych - jeszcze gorszych od hitlerowskich.
By jednoznacznie zdementować obrzydliwe kłamstwa na temat odpowiedzialności Polaków z te zbrodnie podkreślę, że w obozach tych dręczono i mordowano - wspólnie ze Ślązakami - członków Armii Krajowej i wielu organizacji walczących wcześniej z Niemcami.
To były lata wspólnego cierpienia Polaków i Ślązaków i tak należy patrzeć na okres stalinowski.
Ale dziś - stalinowscy aparatczycy wywodzący się ze Śląska, usiłują zdobyć poklask - obwiniając z zbrodnie swoich mocodawców - Polaków.
Jedyną - prawowitą reprezentacją Narodu Polskiego - był emigracyjny Rząd na Uchodźstwie, który doskonale rozumiał zawiłości losu Ślązaków i z wielką ostrożnością wyłuskiwał ich z grupy jeńców niemieckich - by przyjąć w szeregi Wojska Polskiego.
Generał Anders był pragmatykiem - świadomym zawiłości losu ludzkiego.
Sam przecież uniknął śmierci w Katyniu dzięki jednej - wypowiedzianej deklaracji, ze gotów jest walczy wspólne z Sowietami - przeciwko Niemcom.
Spotykamy się dziś z próbami odrodzenia śląskiego regionalizmu.
Jestem w pierwszym rzędzie zwolennikiem odrodzenia kultury śląskiej.
Jeżeli chodzi o dążenia polityczne - to muszą one być również poważnie traktowane.
Czy istnieje realna szansa - by Śląsk oderwał się od Polski?
W tym - abstrakcyjnym dziś scenariuszu - mielibyśmy do czynienia z jakąś mutacją Monaco, San Marino - czy innych podobnych mikro-państewek.
Jeżeli Polską dalej będzie rządzić polityczny motłoch - to ruchy separatystyczne staną się faktem.
Doświadczenia Donbasu doskonale to pokazują. Część społeczeństwa tych rejonów poparła rewoltę - bo dość mają powszechnej korupcji, która niszczyła ich życie.



Jeżeli więc głosimy hasła patriotyczne to ich aksjomatem musi być szacunek do każdej grupy - wchodzącej w obręb Państwa Polskiego.
Brak takiego szacunku potwierdzi jedynie tezę, że "Państwo Polskie istnieje tylko teoretycznie".

A do Ślązaków mam wielką prośbę i przestrogę.
Nie czyńcie swoimi mentorami dawnych stalinowskich aparatczyków.
Oni zdradzili Was w przeszłości i zdradzać będą w przyszłości.