Produkcja międzykontynentalnych rakiet Agni V o zasięgu blisko 5,000 km wyposażonych w nuklearną głowicę pozwala Indiom na członkostwo w klubie państw, które grożą przeciwnikom gwarantowanym obopólnym zniszczeniem na wypadek konfliktu zbrojnego na przykład Indii przeciwko Chinom. Postęp w broni nuklearnej Indii jest naturalnie krytykowany przez prasę w Chinach, zwłaszcza w nie-oficjalnym piśmie rządowym „Global Times,” podobnie jak czynią to Amerykanie w stosunku do postępu w skuteczności pocisków rakietowych Chin, zwłaszcza przeciwko lotniskowcom USA. Jak wiadomo USA zaniechało budowy wielkich lotniskowców typu Gerard Ford z powodu wprowadzenia w użytek nowego typu broni rakietowej, która odsunęła o kilka tysięcy mil ich dostęp do wybrzeży chińskich.
Chińczycy piszą o aroganckiej i kosztownej globalnej ekspansji nuklearnego arsenału Indii mimo milionów biednych ludzi w Indiach w czasie wyścigu zbrojeń, którego Indie nie są w stanie wygrać. Natomiast faktem jest, że groźba ogólnego obopólnego zniszczenia ma służyć do odstraszania przeciwników i ma na celu zapobieganie konfliktom a nie w celu zdobycia zwycięstwa na polu bitwy. Niemniej posiadanie przez Indie pocisków balistycznych zdolnych do zniszczenia jakiegokolwiek miasta w Chinach irytuje rząd chiński.
Ministerstwo spraw zagranicznych Chin w reakcji oficjalnej podkreśliło, że Indie i Chiny nie rywalizują ze sobą, ale są współpracującymi partnerami na obopólny pożytek. Mimo tego w prasie rządowej Chin opublikowano też słowa krytyki, że Indie dokonują proliferacji broni nuklearnych i tym samym gwałcą traktaty międzynarodowe.
Naturalnie Pekin zamiast powiększania arsenału Indii, wolałby widzieć w Indiach większe inwestycje w infrastrukturę, natomiast obywatele Indii są dumni z rozbudowy potęgi nuklearnej Indii przy jednoczesnym poparciu Zachodu, który w sprawie Indii, w przeciwieństwie do sprawy Iranu nie ogłasza żadnych sankcji karnych z powodu podwyżki o 17% budżetu zbrojeniowego Indii w 2012 roku i faktu, że Indie stały się największym importerem broni na świecie. Mimo tego Indie nie są w stanie wygrać wyścigu zbrojeń przeciwko Chinom.
Dla Zachodu Indie są jednym z odważników w równowadze chwiejnej i nie powinno się tego faktu przeceniać, ponieważ wartość Indii polega na tym, że w mozaice sił wokół Chin jest jednym z odważników podobnie jak Polska jest w Europie dla USA w grze przeciwko Rosji co widać w takich programie jak im była Tarcza z wyrzutniami rakiet amerykańskich na terenie Pomorza w odległości czterokrotnie mniejszej od Moskwy niż były położone na Kubie wyrzutnie rakiet sowieckich od Waszyngtonu w 1962 roku. Wówczas było oczywiste, że na wypadek użycia rosyjskiej broni nuklearnej przeciwko wyrzutniom na Pomorzu, jak to grozili generałowie w Moskwie, Rosji nie groził żaden amerykański odwet nuklearny.
Pisał o tym profesor Ted Galen Capenter, prezes Instytutu Cato w Waszyngtonie w artykule pod tytułem „Granice Możliwości Odstraszania.” („The Limits of Deterrance.”) w dniu 3 Września, 2008 roku w czasie kryzysu w Gruzji, w której prezydent Kaczyński zaskarbił sobie irytacją Moskwy występując jak prowodyr demonstracji anty-moskiewskiej w Tyflisie.
Podczas gdy obecnie modne jest wyrażenie „równowaga terroru” w Tyflisie zadecydowała „równowaga ferworu,” czyli chodziło o stopień w jakim rozgrywka w Gruzji miała znaczenie tak dla Moskwy a jakie i dla Waszyngtonu. Tak, więc Rosjanie wiedzieli, że USA nie będzie ryzykować nuklearnej konfrontacji w Gruzji, która położona blisko granicy rosyjskiej była bez porównania ważniejsza dla Rosji niż dla USA. W tej perspektywie należy oceniać Indie w obliczu obopólnego gwarantowanego zniszczenia przeciwników w konflikcie nuklearnym.
www pogonowski.com
|
