Sprawozdanie Banku Światowego „Chiny 2030” nosi tytuł „Punkt Zwrotny w Rozwoju Chin.” Autorzy Robert Zoelick oraz Klaus Rohland zapowiadają, że w roku 2030 Chiny będą należały do najbogatszych państw na świecie według sprawozdania Banku Światowego długiego na 500 stron przygotowanego z pomocą Państwowego Ośrodka Badań Rozwoju Gospodarczego Chin. W dokumencie tym na użytek rządu Chin opisane są szczegółowo gruntowne reformy wielkich przedsiębiorstw państwowych konieczne, żeby uniknąć nadchodzący okres coraz bardziej zwalniającego tempa rozwoju gospodarczego. Chinom zagraża tak zwana pułapka „zarobków średnich.”
Pułapka ta polega na zatrzymaniu się rozwoju gospodarki na punkcie osiągnięcia i zatrzymania się w stadium taniej robocizny przemysłowej i trudności dalszego rozwoju jak to ma miejsce w takich państwach jak Wenezuela i Argentyna. Z tego powodu sprawozdanie „Chiny 2030” nosi pod tytuł: „Budowa Nowoczesnego, Harmonijnego i Twórczego Społeczeństwa Na Wysokiej Stopie Życiowej.”
Podstawowo, według autorów sprawozdania prezesa Banku Świtowego Zoelick’a, w chwili obecnej Chiny nie są zagrożone szybko nadchodzącym zwolnieniem rozwoju gospodarczego. Raczej Chiny są w obliczu postępowych zmian i szybszego tempa rozwoju innowacji w celu przejścia ze stadium poziomu zarobków średnich do gospodarki na wysokiej stopie życiowej. Dzieje się to w czasie globalizacji nacechowanej obecnie brakiem stabilizacji na świecie.
Chiny są w czołówce państw starających się o poprawę zanieczyszczonego środowiska drogą innowacji i postępu równolegle z postępem w systemie opieki społecznej i służby zdrowia jak też przy unowocześnianiu systemu pobierania podatków oraz w czasie starania się o poprawę stosunków z resztą świata.
Chińska forma kapitalizmu państwowego w przeciwieństwie do amerykańskiego kapitalizmu lichwiarskiego, opiera się na upaństwowionych przedsiębiorstwach takich jak Bank of China, kompanie naftowe, i linii lotniczych takich jak „Air China,” Papiery wartościowe tych największych 117 firm są w przetargu na giełdach światowych a jednocześnie podlegają kontroli państwowej. Ponieważ firmy te stanowią wielką część kapitału Chin i zatrudniają wielką część chińskiej siły roboczej, są one bardzo ważne w programie reform wprowadzanych za pomocą transakcji rynkowych.
Przedstawiciel Banku Światowego Chinach, Klaus Rohland, zaleca prywatyzację coraz większej części tych 117 przedsiębiorstw państwowych, których wiele nie ma nic wspólnego ze stanem zbrojeń i sprawą międzynarodowego bezpieczeństwa Chin. Przedsiębiorstwa państwowe w Chinach powinny w jak największym stopniu konkurować na rynku.
Przewiduje się, że poważne trudności w rozwoju ekonomicznym Chin wyłonią się po 2020 roku, kiedy siła robocza Chin zacznie zmniejszać się z powodu kontroli urodzin przy jednoczesnym przekształcaniu charakteru gospodarki Chin na gospodarkę opartą na konsumeryzmie i tym samym bardziej zagrożoną inflacją w czasie, kiedy liczba mieszkańców wiosek gotowych do przeprowadzki do miast będzie coraz mniejsza. Wówczas powiększanie wydajności pracy będzie możliwe tylko dzięki podnoszeniu wartości produkowanych towarów.
Niestety nie ma niezawodnej strategii rozwoju gospodarki tak Chin jak i USA, tak żeby nie byłby one narażone a nieprzewidzianymi kryzysami takimi jak na przykład szwindel na trylion dolarów skutkiem, którego połowa domów w USA ma obecnie mniejszą wartość rynkową niż dług hipoteczny. Tego rodzaju kryzys zagraża mniej Chinom niż USA.
Wszyscy obserwatorzy rozwoju gospodarki Chin wymieniani w prasie w USA w połowie marca 2012, stawiają nacisk na potrzebę zwiększenia innowacji w gospodarce Chin, zwłaszcza w przemyśle chemicznym, w którym jest 36,000 przedsiębiorstw przeważnie prymitywnych mimo dużej produkcji. Jest rzeczą wątpliwą czy w komunistycznych Chinach gospodarka rynkowa dałaby lepsze skutki niż obecnie daje planowanie państwowe.
Tak zwana pułapka „zarobków średnich” w rozwijającej się gospodarce Chin nie miała miejsca w rozwoju gospodarki Japonii i Korei Południowej, ale miała miejsce w Ameryce Południowej i w po-sowieckich republikach w latach 1980tych. Natomiast, jeżeli gospodarka Chin stałaby się gospodarką „zarobków średnich,” fakt ten miałby wielkie znaczenie dla gospodarki światowej z powodu tego, że ludność Chin jest najliczniejsza na świecie.
Trudnym problemem społecznym Chin jest coraz większa przepaść między bogacącymi się i milionami biednych Chińczyków, którzy uważają, że są ofiarami eksploatacji przez komunistyczny kapitalizm państwowy. Rząd Chin jest świadomy tej sytuacji i stara się przeprowadzać reformy za pomocą modyfikowania chińskiego komunistycznego kapitalizmu państwowego.
WWW.pogonowski.com
|
