Jeszcze raz o "porozumieniach sierpniowych"

37 lat temu byłem młodym człowiekiem - z niewielkim doświadczeniem życiowym.
Ale musiałbym się wtedy przysłowiowo "rozumiem z osłem zamienić" by uwierzyć, że strajki sierpniowe były samorzutne.
Byłem pewien, że są - co najmniej pod kontrolą - przynajmniej pewnej frakcji PZPR, o ile nie były przez nią inspirowane.
Dlatego wywołały zaniepokojenie Kremla, który zdawał sobie sprawę, że bez parasola ochronnego w służbach specjalnych PRL - strajki w Polsce nie miałyby miejsca.
To nie robotników obawiali się Rosjanie, ale frakcji w PZPR. Mieli przecież podobne doświadczenia z Węgrami 1956 i Czechosłowacją 1968 roku.

Niezależnie od tej świadomości - finansowo wspierałem strajkujących uważając, że każdy ferment w Państwie może osłabić władzę partyjnego betonu.

Ponieważ przemiany polityczne z końcem lat osiemdziesiątych miały miejsce w wielu krajach satelickich ZSRR przyznam, że na pewien czas wyłączyłem myślenie i uwierzyłem, że to naturalne zjawisko zapoczątkowane osłabieniem finansowym imperium sowieckiego i niefortunnie wprowadzoną "pierestrojką".
Dopiero po kilku latach zacząłem ponownie analizować zjawiska polityczne by zrozumieć, że "proces rozpadu bloku wschodniego" był sterowany. Najpewniej sterowany przez masonerię.
Świętując rocznicę "porozumień gdańskich" pamiętajmy, że zostaliśmy wykorzystani.

Przy okazji zadam pytanie w sprawach finansów tamtego okresu.
W całej Polsce zbierano wtedy pieniądze na wsparcie strajkujących.
Na przykładzie mojego zakładu pracy przypuszczam, że w skali całego Kraju mogły być to ogromne środki.
Co się z nimi stało?
Kto je przejął?