Chciałbym poznać datę, jeśli to możliwe, kiedy rozszyfrowaliście całą sekwencję DNA tego wirusa, czy też opieraliście się wyłącznie na sekwencji dostarczonej przez rząd chiński?
Czy podczas prób na ludziach umierali u was ludzie, a jeśli tak, to na jaką chorobę umierali?

więcej ->

Oszmiańskie korzenie Europy

Artykuł · tygodnik „Głos Katolicki” (Paryż) · 24 grudnia 2006 (pierwodruk 04.12.2004)

Mieliśmy ostatnio nadmiar emocji demokratycznych, bo to i wybory prezydenckie w Afganistanie i referendum na Białorusi i pierwsza tura wyborów prezydenckich na Ukrainie i wreszcie wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych (tekst pochodzi grudnia 2004 – przyp. webmaster).

Pod pewnymi względami wszystkie te wydarzenia są podobne, chociaż oczywiście różnią się tym, że jedne są demokratyczne, a inne albo w ogóle demokratycznie nie są, albo z punktu widzenia zasad demokracji można mieć do nich bardzo poważne zastrzeżenia.

Na przykład wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych i w Afganistanie są niemal wzorowym, a właściwie nie żadne „niemal”, tylko zwyczajnie wzorowym przykładem demokracji, podczas gdy na takiej Ukrainie już wystąpiły poważne naruszenia, zaś Białoruś pod względem demokratycznym to całkowita katastrofa.

Naruszenia demokracji na Ukrainie polegały przede wszystkim na tym, że Wiktor Juszczenko, reprezentujący tam siły postępu, nie wygrał w pierwszej turze, jak było, no, może nie tyle, że zaplanowane, ale – powiedzmy – pożądane.

Katastrofa na Białorusi polegała na tym, że – jak wyjaśnił to prof. Bronisław Geremek – tamtejszy demos nie rozumie, że gwoli dogodzenia standardom demokracji prezydent powinien być każdorazowo wybierany, jak np. w Afganistanie, więc w żadnym wypadku nie powinno się pozwalać mu na jakieś kadencje dożywotnie.

Jeśli demos białoruski mimo to Łukaszence na taką kadencję pozwolił, to nieomylny to znak, iż jest to „postkołchozowa masa”, do demokracji jeszcze nie dojrzała. Jak widać, mamy tu do czynienia z konfliktem zasady demokratycznej w zasadą suwerenności narodowej, będącą skądinąd fundamentem wszelkiej demokracji. Oczywiście nie naszą rzeczą jest rozstrzyganie tego konfliktu, a zwłaszcza wyrażanie wątpliwości co do zasady demokratycznej, sformułowanej ad hoc przez samego profesora Geremka.

Jako były stalinowiec, a obecnie jeden z czołowych demokratów europejskich z pewnością wie, co mówi i nawet jeśli w jego definicji zasady demokratycznej ktoś mógłby dopatrzyć się śladów koniunkturalności, to lepiej, żeby swoje spostrzeżenia zostawił dla siebie. Casus prof. Rocco Buttiglione pokazuje, że nikt nie zna się lepiej na demokracji, niż dawni stalinowcy. Jeśli pożyjemy trochę dłużej, to kto wie – może dołączą do nich również dawni, a właściwie neo-hitlerowcy?

W oczekiwaniu na tę świetlaną przyszłość możemy spokojnie zająć się fenomenem „postkołchozowej masy”, tworzącej naród białoruski. Oczywiście nigdy nie ośmieliłbym się podważać diagnoz prof. Geremka, który w tej sprawie ma zapewne całkowitą rację, jak zresztą we wszystkim, co mówi.

Chciałbym tylko zwrócić uwagę na pewien białoruski fenomen, mianowicie powiat oszmiański. Ta mała ojczyzna, sprawiająca i dziś wrażenie zabitej deskami, stanowiąca ongiś część Wielkiego Księstwa Litewskiego, a więc i Rzeczypospolitej Obojga Narodów, wywarła spory wpływ na dzieje Europy.

Z powiatu tego mianowicie wywodzi się aż siedmiu królów i dwie królowe, a w dalszej kolejności – prawie wszystkie europejskie rodziny królewskie, oczywiście za wyjątkiem tych, które korzenie swoje wywodzą ze szlachty jerozolimskiej. Pierwszym królem wywodzącym się z powiatu oszmiańskiego jest oczywiście Władysław Jagiełło.

Jego trzecia żona, królowa Zofia Holszańska, zwana „matką królów” też pochodziła z tego powiatu. Zatem oszmiański rodowód miały również ich dzieci, wśród których tytuły królewskie przysługiwały Władysławowi (Warneńczykowi), Kazimierzowi Jagiellończykowi, Janowi Olbrachtowi, Aleksandrowi Jagiellończykowi, Zygmuntowi Staremu, Zygmuntowi Augustowi i Barbarze Radziwiłłównie.

Tych królewskich potomków Władysława Jagiełły i królowej Zofii Holszańskiej w dalszej kolejności było oczywiście znacznie więcej. Kazimierz Jagiellończyk miał siedmiu synów i tyleż córek, wśród nich Władysława, który z kolei miał córkę Annę. Ta wnuczka Kazimierza Jagiellończyka, Anna zwana Jagiellonką, w roku 1521 wyszła za mąż za Ferdynanda I Habsburga, syna Filipa Pięknego i Joanny Obłąkanej, brata cesarza Karola V. Synem Anny Jagiellonki był Maksymilian II. Dzięki jego córce Elżbiecie Anna Jagiellonka może uważać się za babkę Walezjuszów.

Z kolei wnuk Maksymiliana, II Filip III, reprezentuje już Habsburgów hiszpańskich. Ale nie tylko te królewskie rody wywodzą swoje pochodzenie od Kazimierza Jagiellończyka. Poprzez córkę Annę, żonę Bogusława, księcia pomorskiego Gryfity i ich córkę Zofię Jagiellonowie spokrewnili się z dynastią Schleswig Holstein-Gottorp.

Z kolei od innej córki Kazimierza Jagiellończyka – Zofii, z jej małżeństwa z Fryderykiem pochodzą Hohenzollernowie. Od Jadwigi Jagiellonki – bawarscy Wittelsbachowie. Z kolei od Anny Jagiellonki poprzez jej córkę Marię, jej córkę Małgorzatę i jej córkę Annę Austriaczkę pochodzi król Francji Ludwik XIV.

Wnuczka Kazimierza Jagiellończyka, córka Zygmunta Starego Katarzyna, dała życie aż dwojgu królewskim dzieciom: królowej węgierskiej Izabeli, żonie Jana Zapolyi i Zygmuntowi III, królowi szwedzkiemu i polskiemu, ojcu następnych królów polskich: Władysława IV i Jana Kazimierza. Wnuczka wspomnianej już tu wielokrotnie Anny Jagiellonki Maria Magdalena była matką wielu Medyceuszy. Potomstwo Kazimierza Jagiellończyka spokrewniło się też z Wettynami i Gonzagami.

Krótko mówiąc, mało jest europejskich rodów królewskich, a nawet arystokratycznych, które nie miałyby żadnego związku z powiatem oszmiańskim, dziś na Białorusi tak wzgardzonej przez pana prof. Geremka ze względu na sympatię tamtejszego demosu dla Aleksandra Łukaszenki, osobnika rzeczywiście nieco antypatycznego.

Naturalnie tak chwalebna, królewska przeszłość w dzisiejszym demokratycznym świecie już nie robi takiego wrażenia jak kiedyś, więc nic dziwnego, że prof. Geremek, demokrata w pierwszym niejako pokoleniu, nie zwraca na takie rzeczy uwagi. My jednak, którzy w odróżnieniu od niego nie musimy koniecznie być ultrasami demokracji, możemy sobie spokojnie takie rzeczy powspominać.

27 grudzień 2006

Stanisław Michalkiewicz

Dodaj komentarz

Wałęsa przez przypadek ujawnił donosy "Bolka"
czerwiec 18, 2008
Michał Pietrzak, Bartłomiej Bajerski

Ponad 600 Irakijczyków zginęło w walkach w Faludży
kwiecień 12, 2004
PAP

Gdzie te niskie ceny?
sierpień 13, 2004
hhh

LIBERAL = PHILOCRIMINAL Part III
styczeń 2, 2009
Marek Głogoczowski

AKT Nasza Lektura „Władza globalizacji”- Jadwiga Staniszkis
grudzień 9, 2004

Przepraszacze
czerwiec 11, 2005
przesłała Elzbieta

"Wot kultura". Koniec okresu ochronnego
marzec 17, 2003
http://www.dziennik.krakow.pl/

Narzędzie Ujarzmiania
styczeń 3, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski

"Zaufaj mediom", czyli :
Czy Jacek Cygan to cygan
grudzień 9, 2003
Artur Łoboda

NIEZALEŻNOŚĆ GAZET I INNYCH MEDIÓW?
kwiecień 7, 2008
Marek Jastrząb

Projekt "Tarczy" upada, Obama odrzuca politykę Busha
luty 8, 2009
Iwo Cyprian Pogonowski

Wspomnienie o Janku Samsonowiczu
październik 4, 2005
przeslala Elzbieta

Norman Finkelstein aresztowany w Izraelu
maj 25, 2008
przysłał ICP

Nie stać nas
październik 20, 2003
Angora

Odpowied? na pytania, których nie postawiono
listopad 30, 2005
in teria.pl

Nie chorujmy!
kwiecień 23, 2003
katar

David Irving: "Żydzi powinni sami sobie zadać pytanie dlaczego są tak znienawidzeni"
grudzień 24, 2006
bibula- pismo niezależne

Nieznana w Polsce Białoruś
marzec 1, 2008
tłumacz

Jak wymawiać polskie słowo *Śahd?ahanpur*?
maj 25, 2007
Mirosław Naleziński, Gdynia

Żydowska Agencja JTA: Polska jednym z największych przyjaciół Izraela
październik 5, 2006
Mgr inż. Józef Bizoń

więcej ->

Kontakt

Oszmiańskie korzenie Europy

Fundacja Promocji Kultury Copyright © 2002 - 2026 Polskie Niezależne Media

Fundacja Promocji Kultury
Copyright © 2002 - 2026 Polskie Niezależne Media