|
Anatomia katastrofy w Iraku
|
|
Ideologia neokonserwatyzmu, stworzona przez trockistów nawróconych na radykalny sjonizm, znalazła żyzny grunt między działaczami kompleksu wojskowo-przemysłowego i przemysłu energetycznego. Budowa wielkiego Izraela i wpływy Żydów na politykę światową planowana przez takich ludzi jak Richard Perle, dała okazję do robienia kariery obecnemu wiceprezydentowi Dick’owi Chenney’owi jak i zdymisjonownemu dziś ministrowi obrony USA Donald’owi Rumsfeld’owi do dziś przezywanemu „Field Marshal von Rumsfeld,” jako autora „najbardziej zdumiewającego fiaska w wojskowo-geopolitycznej historji naszych czasów.”
Już w marcu 1971 Donald Rumsfeld był określony przez prezydenta Richard’a Nixon’a jako „bezwzględny mały łajdak” („ruthless little bastard”) i dziś jego krytycy w USA uwają że te słowa powinny, być wyryte na nagrobku Rumsveld’a, ponieważ opisują go oni jako bezwzględnego oportunistę i egotystę, który wyrobił sobie taktykę wykańczania przeciwników politycznych, za pomocą sesji wielogodzinnych, nie związanych ze sobą pytań, w celu diskredytowania zarzutów jego krytyków w jakiejkowiek sprawie, tak żeby z pozycji siły zawsze postawić na swoim.
Prawnik James Turner napisał że „Rumsfeda nie obchodzą ani fakty, ani prawda, ani faktyczny stan rzeczy. Natomiast dąży on do przeforsowywania swoich celów, o które zaciekle walczy mobilizując dostępne mu siły.” Kariera i majątek Rumsfelda zostały zbudowane w przemyśle farmaceutycznym, w którym pchał on sztuczne słodziki na rynek, przy czem Rumsfeld zarobił swoje pierwsze 10 milionów dolarów.
Na początku swojej kariery politycznej Rumsveld był ambasadorem USA przy NATO i był „zaciekle pro-europejski,” natomiast po latach kiedy Francja i Niemcy nie chciały popierać napadu na Irak i rabunku zasobów energetycznych tego kraju, Rumseveld zaczął nazywać pogardliwie te dwa państwa „starą Europą,” zwłaszcza kiedy propaganda pro wojenna neokonserwatystów zaczęła fałszywie przypisywać Irakowi wpółwinę z Alkaidą za napad terrotystyczny na wieżowce nowojorskie i Pentagon, 11go września 2001 roku.
Rumsveld odgrywał rolę prezydenta USA w grach strategicznych dotyczących „ciągłości władzy rządu” organizowanej przez planistów neokonserwtywnych i wyobrażał sobie, że dowodzi w Trzeciej Wojnie Światowej, w których to grach zawsze starał się odrazu uderzać wielką ilością bomb nuklearnych. Bombardowania Iraku w ramach taktyki „szok i przerażenie” miało być tylko wstępem do użycia bomb nuklearnych przeciwko Iranowi.
Jak wiadomo przerwanie traktatu rozbrojeniowego Start II przez Busha rozpętało cichy wyścig zbrojeń i spowodowało nieoczekiwanie bliskie powiązania obronne Rosji i Chin co z koleji stało się największą senzacją dwudzistego pierwszego wieku w Azji, fakt przemilczany przez media zachodnie kontrolowane przez radykalnych sjonistów. W USA wogóle publiczność nie rozumie grożby asymertycznej strategji, którą groził niedawno przez Putin w Monachium pod adresem USA. Asymertyczna strategie cechuje się tym że jest anonimowa.
Słowo „czerwoni” w strategicznych grach w Pentagonie pod kontrolą Rumsfelda, zostało wymienione ma „terroryści,” podczas gdy „wojna przeciwko terrorowi” miała zastąpić Zimną Wojnę, jako uzasadnienie kolosalnych zbrojeń USA. Tymczasem u progu 21go wieku fortuna Rumsfelda była oceniana między 50 a 200 milionów dolarów, podczas gdy był on czynny w neokonserwtywnej lobby, w czasie przygotowywania ataku na Irak na podstawie zafałszowanych raportów wywiadu USA.
Rumsfeld nabrał wprawy w fałszowaniu zagrożenia USA już w latach 1970tych w jako ówczesny szef Pentagonu gadzie używał tak zwanej „Team B,” która grubo przesadzała stopień zagrożenia USA ze strony Sowiety i sowieckich pocisków międzykontynentalnych w celu uzasadniania wielkich kontraktów zbrojeniowych. W podobny sposób Rumsfeld uzasadniał broń masowego rażenia w rękach Saddama Husseina, tym razem, z tragicznym skutkiem. Było to możliwe przy pomocy kontroli mediów.
Przezwisko „Księcia Ciemności” Rumsfeld przejął od sjonisty architekta starategji neokonserwatywnych podbojów, Żyda, Richard’a Perle, zwłaszcza kiedy jako przedstawiciel rządu Ronalda Regana ściskał serdecznie dłoń Saddam’a Hussein’a i promował rurociąg naftowy z Iraku do portu Akaba na granicy Izraela i Jordanii, który to rurociąg miała budować firma Bechtel. Wówczas Rumsveld zachęcał Saddam’a Hussein’a do współpracy ekonomicznej z Izraelem.
Dzięki wiceprezydentowi USA, Dick’owi Chenney’owi, Rumsfeld był mianowany ministrem obrony w rządzie Groge’a Bush’a, którego ojciec pogardzał Rumsfeldem, podczas gdy z koleji Bush Jr. nienawidzi swego „ojczulka,” według poltek w USA. Wobec George’a Bush’a Rumsfeld zawsze zachowywał się jakby niby był jego wiernym dworzaninem, i utrzymywany był w przekonaniu że Bush sam o wszystkim decyduje. Pozycja ta pozwalała Rumsfeldowi narzucać prezydentowi nagłe zmiany wcześniejszych decyzji rządowych nawet przed kamerami telewizyjnymi.
Zarozumialstwo Rumsfelda znalazło wyraz w jego tak zwanej „Rewolucji w Sprawach Wojska” w Pentagonie („Revolution in Military Affairs” - RMA), która to rewolucja miała za cel znalezienie odpowiedniego wroga USA, po upadku Sowietów. W końcu sjoniści przeważyli i RMA zadecydowała, że wrogiem tym należy ogłosić radykalny islam, co dawało możliwość radykalnym Żydom kierowania atakówa na dowolnie wybranych wrogów „wielkiego” Izraela.
Sytuacja ta nie zmieniła się z chwilą dymisji Rumsfeld’a mimo katastrofy w Iraku. Rumsfeld’a wsponają jego podwładni jako „megalomana, który musi mieć kontrolę nad każdym szczegółem” – najgorszego w historii ministra obrany USA, który wcześniej w swej karierze, używał za swego głównego mentora Richard’a „Księcia Ciemności” Perle’a.
Atak terrorystyczny „9/11” uratował karierę Rumsfelda, któremu już wówczas groziła dymisja i wtedy zamiast dymisji, stał się reprezenantem polityki zagranicznej rządu Bush’a, przed kamerami telewizyjnymi, gdzie podawał fałszywe i mylące informacje, pomijające n.p. masowe rabunki kiedy Bagdad znalazł się pod kontrolą wojsk USA oraz Rumsfeld popierał tortury stosowane na uwięzionych w Guantanamo Bay i w Abu Gharib. Fałszował on opisy sytuacji w Afganistanie i w Iraku.
Komunikaty Rumsfelda reporterzy nazywali „hubris w akcji.” Taktyka „RMA” Rumsfelda wogóle nie wygrywała żadnych bitew w Afganistanie, gdzie całe prowincje przechodziły do rąk powstańców ,.bez jednego strzału ze strony wojsk okupacyjnych,” według książki napisanej przez Andrew Cockburn’a pod tytułem: „Rumsfeld: Jego Kariera, Upadek i Katastrofalny Spadek Pozostawiony po Nim.” („Rumsfeld: His Rise, Fall and Catastrofic Legacy,” Scribner, New York, 2007, ISBN-13: 978-4165-3674-4; 247 stron).
CIA dawało stu dolarowe banknoty dla dezerterów z lokalnych band, w zamian za donosy i aresztowanie bezradnych pasterzy Afganów i Pakistańczyków których dostarczano do Guantanamo jako „kombatantów poza prawem.” Rumsfed zawsze przekręcał fakty i nigdy n.p. nie przyznał, że Osama bin Laden uciekł z osaczenia go w Tora Bora.
Cockburn opisuje idiotyczny „konflikt cywilizacji” wymyślony przez dziewięćdziesięcio- letniego sjonistę Bernarda Lewis’a z Princeton University i nonsensowne oskarżenia, że nieistniejący arsenał nuklearny w Iraku, zagrażał USA, jak też fałszywe obietnice Lewis’a że można było obalić Saddam’a Hussein’a za pomocą 10,000 do 15,000 żołnierzy, oraz równie fałszywe twierdzenie, że służby specjalne USA ujażmią Afganów za pomocą „niekonwencjonalnych taktyk.”
Rumsfeld ukrywał fakt, że właśnie okupacja spowodowała opór Irakijczyków – fakt ten nikt nie śmie powiedzieć otwarcie w mediach w USA. Imperialistyczny odbój Iraku przez neokonserwatywny rząd Bush’a nie udał się z powodu arogancji i braku sprawności Pentagonu. Możliwe, że chaos w Iraku był spowodowany na korzyść megalomanów rządzących w Izraelu i przemysłu zbrojeniowego i naftowego, przez neokonserwatystę-megalomana jakim był Rumsfeld, jak tworzył on anatomię katastrofy w Iraku.
Katastrofa napadu USA na Iraku dokonała ruiny tego kraju, gdzie ponad 600,000 cywilów zostało zabitych pod okupacją amerykańską i kilka milionów Irakijczyków starciło dach nad głową; milion ich ucieklo do Syrji i blisko million do Jordanji, około100.000 do Iranu. Według wypowiedzi telewizyjnej jednego z senatorów USA ponad 100,000 Amerykanów ucierpiało permanentne zaburzenia mentalne spowodowane brutalną akcją pacyfikowania Iraku, 20,000 jest okaleczonych na całe życie i ponad 3000 poległo na „wojnie z wyboru” a nie z konieczności, jak wielu w USA określa napad na Irak. Gdyby USA uznawało Międzynarodowy Sąd Kryminalny to tak George Bush, jak jak Dich Chenney oraz Donald Rumsfeld wraz z Richardem Perle’m, Paul’em Wolfowitz’em i Duglas’em Feith’em i innymi neokonserwatystami, znale?li by się na ławie oskarżonych o zbrodnie wojenne.
www.pogonowski.com |
|
22 marzec 2007
|
|
Iwo Cyprian Pogonowski
|
|
|
|
Kiedy przylecą pierwsze trumny...
lipiec 10, 2003
Andrzej Kumor
|
Nie dezerterzy
czerwiec 26, 2008
przeslala Elzbieta Gawlas Toronto
|
Jeszcze nie jest za pó?no !
wrzesień 2, 2004
Artur Łoboda
|
Błędy witryny RJP
lipiec 22, 2005
Mirosław Naleziński
|
Jeszcze o L.M.
kwiecień 6, 2004
www.angora.pl
|
Obywatelski brak zgody na strach
czerwiec 1, 2008
Marek Jastrząb
|
Podwójny Kryzys w Radzie Bezpieczeństwa w ONZ
lipiec 14, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Lewe interesy ex radnych Krakowa a mieszkańcy bulą podatki
listopad 18, 2003
www.dziennik.krakow.pl
|
Cimoszewicz: popełniłem błąd
lipiec 30, 2005
pap
|
Bestialstwo XXI wieku
Porywacze dzieci
kwiecień 29, 2003
Artur Łoboda
|
Czy Dostojewski wybił się plagiatem pamietnika Tokarzewskiego?
kwiecień 13, 2005
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Trzynastki dla sfery bezproduktywnej
luty 26, 2005
Mirosław Naleziński, Gdynia
|
Skopana ustawa, czyli koniec IV RP
maj 12, 2007
Marek Olżyński
|
Życzenia
grudzień 26, 2004
|
Ogólnopolski Ruch Ochrony Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją i Redakcję Czasopisma „Afery – Korupcja –
listopad 6, 2006
Tadeusz Wolny
|
Jedyna rzecz jaką Amerykanie budują w Iraku - gargantuiczna ambasada - fragment książki Doroty Szczepańskiej "Duch Apokalipsy
wrzesień 23, 2006
Dorota Szczepańska
|
Nie ma dyskusji
wrzesień 6, 2005
Dziedzic
|
Litwinienko był płatnym agentem MI6 !
październik 27, 2007
marduk
|
Królowie
styczeń 13, 2007
Radio Kraków
|
Prokuratorski rynsztok
maj 1, 2003
PAP
|
więcej -> |
|
