 1. Za czasów PRL
Andrzej Olechowski ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie. Został zwerbowany do współpracy przez
służby bezpieczeństwa i otrzymał kryptonim Must. Olechowski potwierdził tę informację w oświadczeniu lustracyjnym w czasie kampanii prezydenckiej.
W latach 1974-75 pracował w Genewie w UNCAD
(Konferencja Narodów Zjednoczonych w Sprawach Handlu i Rozwoju). W latach 1976-82 był kierownikiem zakładu w Instytucie Koniunktur i Cen handlu zagranicznego, po czym wrócił do Genewy. W latach 1985-87 pracował w Banku Światowym w Waszyngtonie. W tym czasie rząd PRL nawiązał kontakty z Międzynarodowym Funduszem Walutowym.
Po powrocie do Polski Olechowski został doradcą
Prezesa Narodowego Banku Polskiego, a potem Dyrektorem Biura NBP do spraw współpracy z Bankiem Światowym.
W pa?dzierniku 1988 roku, po utworzeniu rządu Mieczysława Rakowskiego, Olechowski został dyrektorem departamentu w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą. Ministrem tego resortu był Dominik Jastrzębski. W gabinecie Rakowskiego były też inne „wybitne” osobistości, jak członkowie WRON (Wojskowej rady Ocalenia Narodowego):
- Florian Siwicki – Minister Obrony narodowej,
- Czesław Kiszczak – Minister Spraw Wewnętrznych,
- Michał Janiszewski – Szef Urzędu Rady Ministrów, oraz znani z dalszej działalności:
- Ireneusz Sekuła –
Wiceprezes Rady Ministrów niedawno zmarły w dość tajemniczych okolicznościach,
- Aleksander Kwaśniewski – minister-członek Rady Ministrów.
Andrzej Olechowski brał udział w obradach Okrągłego Stołu jako przedstawiciel strony rządowej. Uczestniczył tam w pracach zespołu ds. gospodarki i polityki społecznej obok Baki i Kołodki. Zespołowi przewodniczył Sekuła.
2. Po „przewrocie”
W rządzie Tadeusza Mazowieckiego Olechowski był Wiceprezesem Narodowego Banku Polskiego. W tym czasie zespół roboczy pod jego kierownictwem dokonał selekcji ofert na całościową obsługę teleinformatyczną polskiego systemu bankowego. Wybrano, usilnie popieraną przez Olechowskiego, firmę Elektronic Data System z siedzibą w Russelhein w Niemczech. Gazeta Polska z dnia 2.XI.1995 pisała: Kontrakt okazał się skandaliczny z punktu widzenia interesów Polski. Firma niemiecka po realizacji umowy miała uzyskać kompletną bazę danych dotyczącą klientów banków, osób cywilnych i prawnych, oraz informacje odnośnie do prowadzonych przez nich rozmów, gdyż baza obejmowała również abonentów Przedsiębiorstwa Telefonów Komórkowych CENTERTEL. Był to kanał informacji dla niemieckiego wywiadu gospodarczego i nie tylko! Pracownicy EDS przez pewien czas mieli nieograniczony dostęp do bazy danych Centertelu. Umowę odrzucono dopiero po interwencji NBP i Amerykańsko-Polskiego Funduszu Oszczędności.
W rządzie Czesława Bieleckiego Olechowski był sekretarzem stanu w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.
W rządzie Jana Olszewskiego został ministrem finansów. Oczywiście – jak wszystkie władze finansowe po t.zw. „zwycięstwie” Solidarności – konsekwentnie realizował Plan Balcerowicza.
3. Co to jest Plan Balcerowicza?
Aby odpowiedzieć na to pytanie, wypada sięgnąć do kilku książek ekonomistów zachodnich.
Pierwszy z autorów – zresztą faktyczny twórca Planu Balcerowicza, a tak naprawdę planu Sorosa-Sachsa – to George Soros, ekonomista, absolwent London School of Economics i propagator globalizmu. Globalizm miał być najwyższą formą imperializmu; formą, której powstanie przewidywał Churchill mówiąc: Imperia przyszłości będą imperiami kontrolującymi umysły. Zamiast zbrojnych podbojów uzależnienie narodów ma się odbywać drogą ekonomiczną oraz przez narzucanie własnych wzorców etycznych i kulturowych, niszcząc tożsamość narodową.
George Soros żywo interesuje się Polską. Już w roku 1988 założył Fundację Batorego, która propaguje w Polsce liberalny kapitalizm. Tego rodzaju działalność
„filantropijna” jest specjalnością Sorosa. W książce Sponsorowanie demokracji (Underwriting Democracy) Soros tak opisuje dzieje polskiej polityki ekonomicznej:
Przygotowałem obszerny szkic spójnego programu gospodarczego. Miał on trzy składniki:stabilizację monetarną, zmiany strukturalne i reorganizację długu.
(...) Zaproponowałem swego rodzaju wymianę długu na majątek. (...) Balcerowicz zaangażował się w realizację radykalnego programu. (...) Przedstawił program stabilizacji Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu na spotkaniu w Waszyngtonie.
MFW aprobował program i jego realizacja rozpoczęła się w styczniu 1990 r. (...)
Inflacja została zredukowana, produkcja spadła o 30%, ale zatrudnienie tylko o 3%. Należało teraz zastosować dyscyplinę rynku w stosunku do przedsiębiorstw państwowych. Jeśli przynoszące straty przedsiębiorstwa przeznaczono by do likwidacji, zarówno siła robocza jak i inne zasoby stałyby się powszechnie dostępne. Zachodnie firmy mogłyby wtedy przyjechać tu i wykorzystać tanią siłę roboczą oraz inne zasoby w celu zasilenia rynku zachodniego.
Warto wspomnieć, że Soros próbował przeprowadzić podobny eksperyment w Ameryce Południowej. Argentyna i Brazylia „nie poznały się na dobrodziejstwach” myśli ekonomicznej Sorosa i odrzuciły jego propozycje. Przyjęła je natomiast Boliwia.
W efekcie, wg danych angielskich (Pocket Factfile of World, Andromeda Oxford Ltd, przekład polski z 1998 r.), Boliwia o powierzchni trzy razy większej od polski i o porównywalnej z nami liczbie ludności należy do najuboższych krajów Ameryki Południowej. PNB na jednego mieszkańca wynosił w 1994 roku 770 USD, podczas gdy w Brazylii – 2970, w Peru – 2110, w Chile – 3520, a w Argentynie – 8110. Według tegoż ?ródła Polska w r. 1996 miała PNB równy 2410 USD, a Niemcy – 25580! Zgodnie z tymże ?ródłem główne zasoby Boliwii to rudy metali, gaz ziemny, kawa, cukier, drewno, bawełna. Oficjalnie kawa i cukier należą do najważniejszych upraw handlowych, ale ważne ?ródło dochodu stanowi także nielegalny eksport kokainy. Tyle o wspaniałych efektach planu Sorosa w Boliwii, która wcześniej od nas przyjęła „zbawienną” doktrynę ekonomiczną.
Wracamy do spraw polskich. W marcu 1992 roku Balcerowicz udał się po kolejne instrukcje do Waszyngtonu i tam spotkał się z ekonomistą Mathisem Bortnerem, który w książce Jak dobija się gospodarkę Polski od 1989 roku (Nicea, Francja) opisuje, jak Balcerowicz uciekł od dyskusji na temat gospodarki polskiej, szczególnie, gdy mu przypomniano, że według jego propozycji liczba bezrobotnych w Polsce nie przekroczy 400 tysięcy osób.
Jego techniką – pisze Bortner – było sztuczne utrzymanie waluty poprzez nowe pożyczki, które pozwalały przede wszystkim bogacić się bankierom i ich alfonsom, zamiast tym, którzy produkują dobra. (...) To, co nazywało się planem Balcerowicza, nie ma nic wspólnego z planem; jest to najwyżej radykalna metoda wypracowana przez bandę szarlatanów, którzy wypełniają sobie kieszenie.
Ten globalny plan zamienienia gospodarki polskiej w masę upadłościową jest niestety realizowany przez kolejnych ministrów finansów. Realizował go również Olechowski.
A oto wypowied? innego ekonomisty, Denisa Smalla:
Narody euroazjatyckie, które ostatnio uwolniły się od komunizmu, są dziś zagrożone przez nową formę perwersji i niewolnictwa. Establishment anglo-amerykański zapowiedział im, że jeśli chcą wybrnąć z problemów ekonomicznych, muszą się one stać częścią wolnorynkowego systemu ekonomicznego zachodniego, a to oznacza, że muszą przyjąć warunki MFW, a reformy wolnego rynku są związane z l’enfant terrible Uniwersytetu Harvarda, ekonomistą Jefreyem Sachsem.
Sachs to współpracownik Sorosa, który dostosował jego koncepcje do „potrzeb” Polski.
W maju 1992 r. dyrektor Międzynarodowego Funduszu walutowego Michael Camdessus napisał list adresowany do prezydenta Wałęsy, przekazany również Olszewskiemu i ministrowi finansów Olechowskiemu. Camdessus uważał za rzecz najwyższej wagi kontynuowanie umacniania elementów monetarnych i strukturalnych. Było to ostrzeżenie dla prezydenta polski przed wycofaniem się z narzuconej Polsce polityki. Dyskusje rządu z MFW trwały, a tajne(!) listy intencyjne podpisywał Leszek Balcerowicz oraz Andrzej Olechowski, jako minister finansów w rządzie Jana Olszewskiego.
W dniu 10 grudnia 1992 r. w Sejmie domagano się przedstawienia informacji rządu o treści listu intencyjnego uzgodnionego z MFW. Według Mirosława Lewandowskiego, posła KPN, (Testy prawdy, s. 3) list zawierał istotne zobowiązania rządu polskiego dotyczące instrumentów polityki gospodarczej oraz dalszego ograniczania poziomu życia obywateli. Za wnioskiem głosowały: KPN, PSL, część SLD. Wniosek został odrzucony głosami całej t.zw. prawicy: Unii Demokratycznej, KLD, ZChN i NSZZ Solidarność.
4. Minister Spraw Zagranicznych
Po upadku rządu Jana Olszewskiego Andrzej Olechowski zostaje doradcą Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju w Warszawie oraz doradcą ekonomicznym prezydenta Wałęsy. Organizuje Bezpartyjny Blok Wspierania Reform.
W rządzie Waldemara Pawlaka Olechowski zostaje Ministrem Spraw Zagranicznych.
W tamtym czasie jeszcze obowiązywało w Rosji kłamstwo w sprawie zbrodni katyńskiej – morderstw popełnianych na polskich oficerach i funkcjonariuszach państwowych.
7 września 1994 r. studenci krakowscy zorganizowali milczącą pikietę pod konsulatem rosyjskim w Krakowie. Do zebranych przemówił konsul rosyjski Szardakow; posypały się obelgi pod adresem Polski i Polaków. Szardakow oskarżał Piłsudskiego o wymordowanie sześćdziesięciu tysięcy żołnierzy rosyjskich w Modlinie, rozwodził się nad „zbrodniami AK-owców”. Organizacje społeczne i władze miasta Krakowa wystąpiły do Ministra Spraw Zagranicznych o uznanie Szardakowa za persona non grata. W odpowiedzi Andrzej Olechowski przyznał, że wypowiedzi Szardakowa był niegodne statusu dyplomaty, ale usprawiedliwiał „biednego” Szardakowa, który został sprowokowany przez studentów. Tak nie powinien wypowiadać się dyplomata, ale w konsulu zagrała słowiańska krew i... stało się.
Jako Minister Spraw Zagranicznych Olechowski opracował projekt ustawy o służbie zagranicznej. Projekt ten dopuszczał:
- posiadanie obcego obywatelstwa przez polskich dyplomatów i pracowników ambasad,
- możliwość podejmowania dodatkowej pracy u obcych pracodawców przez pracowników Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Olechowski jako minister działał w kierunku zamknięcia dla Polski rynku rosyjskiego, co doprowadziło do konfliktu z premierem Pawlakiem broniącym interesów Polski. W tym czasie Minister Sprawiedliwości Włodzimierz Cimoszewicz ujawnił w Sejmie listę urzędników państwowych naruszających prawo przez zasiadanie w radach nadzorczych spółek prawa handlowego i pobieranie tam znacznych wynagrodzeń. Olechowski był przewodniczącym rad nadzorczych dwóch banków: Handlowego i Turystyki. W odpowiedzi na enuncjację Cimoszewicza podał się do dymisji. Należy przypuszczać, że tym razem nie zadecydował honor ani „słowiańska krew”, ale wykorzystanie dogodnego wyjścia z sytuacji w perspektywie konfliktu z premierem.
5. Entuzjasta Unii Europejskiej
W roku 1995 powstaje fundacja Forum Środkowoeuropejskie mająca propagować wejście Polski do Unii Europejskiej. Ze strony polskiej porozumienie podpisali: Geremek, Olechowski i Rosati. Pomysł powołania tej fundacji powstał na konferencji Klubu Europejskiego w Brugii (Belgia).
Andrzej Olechowski jest entuzjastą Unii Europejskiej, o której działalności wypowiada
się w stylu panegirycznym. Natomiast ostro krytykuje tych, którzy mówią o rozlicznych trudnościach. W liście do Mariana Krzaklewskiego określił oponentów jako upartych, zaściankowych oszołomów i nie postrzegających znaków czasu niepodległościowców.
6. Dalsze dzieje
W kwietniu 1995 Olechowski współtworzy Ruch Stu. Wkrótce na jakiś czas rezygnuje z udziału
w tym ugrupowaniu, ale wraca do niego w grudniu 1996 r. Wraz z Ruchem Stu wszedł
potem do AWS.
W roku 1996 powstaje rada Polityki Zagranicznej, której przewodniczy K. Skubiszewski.
Olechowski jest członkiem tej dwudziestodwuosobowej Rady. Jest też członkiem utworzonej w 1997 r. rady polityki Pieniężnej. Jest w radzie Fundacji Batorego, utworzonej przez Sorosa w r. 1988. Jest członkiem Klubu Rzymskiego, który zalecał zredukowanie Polski do piętnastu milionów obywateli. Jest członkiem Klubu Bilderberga i Rotary Club. Uczestnictwo Olechowskiego w tych klubach jest komentowane jako udział w tajnym rządzie światowym realizującym panowanie międzynarodowej finansjery nad światem.
W ostatnich wyborach prezydenckich Olechowski kandydował przy niezmiernej życzliwości mass mediów. Ostatnio zasłynął jako organizator Platformy Obywatelskiej również bardzo życzliwie przyjętej przez media i ośrodki badania opinii publicznej.
Niewątpliwie można go uznać za czołowego reprezentanta liberalnego kapitalizmu i gospodarki wolnorynkowej.
Ci, którzy interesowali się historią drugiej połowy XVIII wieku, przyznają, że takich mężów stanu mieliśmy wtedy w Polsce. Ich podpisy widnieją na traktatach rozbiorowych jak również na pokwitowaniach wynagrodzenia za usługi dla Najjaśniejszej Gwarantki i króla pruskiego. Niektórymi z nich przystrojono szubienice na Krakowskim Przedmieściu w czasie Insurekcji 1794 roku. Oni też uważali niepodległość za prowincjonalne oszołomstwo.
|
